Bak in Thailand


Menu

 
Home
Thailand
Isaan
Kimon
Ons gezin
Onze missie
TFC
Steunen
Giftenbesteding
Nieuwsbrieven
Fotoboek
Reageren
Contactgegevens
English: Prayerletters
Links
Het Bakfietsje
Logboeken
Laatste tweets
Volg ons op Twitter Volg ons op twitter
klik hier voor een documentaire over zendingswerk in Isaan

 
 

 

Blue Monday               21 januari 2014

 

Zojuist las ik opinternet over ‘Blue Monday’, oftewel de deprimerenste dag van het jaar. Dit schijnt de 3e maandag van januari te zijn. De afgelopen weken, zo vlak voor ons verlof, waren ook nogal zwaar voor ons.


We kregen verdrietig nieuws vanaf het thuisfront, waarbij het dan moeilijk is om zo ver weg te zijn.

 

Tijdens een nacht afwezigheid, is een geluidsinstallatie gestolen uit ons huis. We hebben een vermoeden wie de daders zijn, maar hebben geen bewijs.  Het gevoel van veiligheid is nu wel minder geworden.


Verder ontdekten we dat onze schoonmaakster Mark trouwring had gestolen. We vermoedden al langer dat ze van ons stal, maar nu hadden we bewijs. Om een lang verhaal kort temaken: Mark is langs de dichtsbijzijnde juwelier geweest met de trouwring vanAnne-Marie. De juwelier vertelde hem dat een dag ervoor exact dezelfde ring te koop werd aangeboden... Via de politie kregen we het filmpje van de winkel te zien waarop 2 jonge mensen te zien waren. Toen we langs het huis van de schoonmaakster reden, zagen we deze mensen bij haar thuis! Ze werd opgepakt, samen met haar kinderen, en heeft nu een enorme boete te betalen. Via het dorpshoofd heeft Mark een formulier ondertekent dat nu alles weer goed is, en ook op het bureau heeft Mark haar al gezegd dat het vergeven is en hetEvangelie met haar gedeeld. De ring is inmiddels weer terug!


Onze buurvrouw is nogal plotseling overleden. Een overlijden gaat gepaard met keiharde muziek, boeddhistische preken en gechant van monniken; ’s ochtends rond kwart voor 6 begint het al en het duurt nagenoeg de hele dag. We konden elkaar binnenshuis niet eens verstaan!  Erg vermoeiend en het maakt prikkelbaar. Letterlijk dag en nacht was er bezoek en ook wij zijn een aantal keer langsgeweest. Soms voelden we ons ongemakkelijk, omdat we niet wisten wat er van ons verwacht werd, maar het belangrijkste was dat we
betrokkenheid konden tonen  en dat we de mogelijkheid kregen te getuigen van de hoop die we hebben door Jezus.


Gisteren kregen we bericht dat Mee Nit, een vrouw van het evangeliesatieteam dat wekelijks in ons dorp komt, plotseling is overleden. Een schok voor ons en voor onze buren. Ze stond heel dicht bij de mensen en werd erg gewaardeerd door allen. We zijn dankbaar voor de zegen die ze is geweest in de levens van de mensen, maar verdrietig dat ze er niet meer is.


Al met al is dit niet de makkelijkste tijd voor ons. Gelukkig ervaren we heel sterk de kracht van het gebed en we hebben juist ook in deze moeilijke situaties veel mogelijkheden gehad om het Evangelie te delen.


2 Kor 12:9a     Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht


 

 

Klopt het allemaal?                   8  januari 2014

Al twee keer eerder waren we bij het bureau voor het verlengen van ons rijbewijs geweest. Beide keren bleek er iets niet te kloppen in een van de vele documenten en kopieën die we bij ons moesten hebben.

Na contact te hebben gehad met de ambassade, kopieën te hebben gemaakt en heel vaak alles nagekeken te hebben, gingen we vandaag weer op pad. Het enige wat we nog nodig hadden, was de gezondheidsverklaring. Deze hadden we meegekregen van het bureau en moest nog bij een kliniek worden ondertekend. De kliniek in Nong Ruea was nog dicht, dus we besloten maar naar een kliniek in Khon Kaen te gaan.

Klinieken genoeg in Khon Kaen, en al gauw hadden we er een te pakken. Gesloten. Een vriendelijke buurvrouw verwees ons naar een andere kliniek. Een gezondheidsverklaring konden ze ons wel geven – dat is dan 80 Baht alstubieft – maar die formulieren van het bureau... Hiervoor moesten we toch echt naar de oogarts in het ziekenhuis.

We gingen langs bij het ziekenhuis waar we ingeschreven staan. Ja hoor, dat kon wel... om 16.00 uur ’s middags. Aangezien het nog ’s ochtends was, vroegen we naar andere mogelijkheden. Er werd gebeld naar een ander ziekenhuis en daar konden we terecht.

Het andere ziekenhuis was een publiek ziekenhuis: het puilde er uit van de mensen, loketten en wachtrijen. Na ongeveer 7 loketten langs te zijn geweest, een kort ‘medisch onderzoek’ (lengte, gewicht, buikomvang) en een stapel nieuwe documenten, kwamen we bij de oogarts terecht. Binnen 10 seconden had hij al door dat er niets mis is met ons zicht en kregen we de begeerde stempels en handtekeningen op weer een ander formulier, zonder het doen van tests overigens. Even betalen graag.

Eindelijk terug naar het bureau voor ons rijbewijs. Ondertussen waren we al zo’n 3 uur op pad en het liep tegen het middaguur. We leverden de hele boel in. Gespannen keken we hoe de baliemedewerkster alle formulieren doorlas en de documenten voor onze ogen opzijschoof. Ze zette er zelf wat krabbels op en we mochten door naar het hokje waar een foto werd genomen en nogmaals alle documenten werden gecheckt.  Even werd er nog moeilijk gedaan bij Mark, maar na wat onderling overleg tussen de verschillende medewerksters, kreeg ook hij groen licht. Binnen 10 minuten (!) stonden we buiten – weer heel wat Thaise Bahts armer overigens.  

Al met al kostte het verlengen van ons Thaise rijbewijs wel een hele dag. Gelukkig hoeven we over 5 jaar pas weer...

 

 

 

 

 

Gezegende Kerstdagen en een voorspoedig nieuwjaar??       31 december 2013

 

‘Gezegende Kerstdagen en een voorspoedig nieuwjaar!’  Via de post, mail en social media zagen we deze wens veelvuldig langskomen. 

 

De Kerstdagen zijn hier in Thailand echter geen bijzondere dagen. Mensen gaan naar hun werk; postkantoor, scholen en winkels zijn gewoon open.

Nu hebben we, samen met de familie van der Lee, er een mooie 1e Kerstdag van gemaakt, waarbij het Kerstkind centraal mocht staan. Afgelopen zondag, 29 december hebben we Kerst in de kerk gevierd. We hebben veel mensen persoonlijk uitgenodigd voor deze dienst; er waren dan ook meer mensen dan normaal.

 

We waren betrokken bij 4 Kerst evangelisatie-acties rondom en in ons dorp. Dit gebeurde met behulp van een Isaanse christen en de Bijbelbus.  Voor velen was het de eerste keer dat ze hoorden van geboorte van De Verlosser.  Voor de Thai betekent Kerst met name een buitenlands feest waarbij het draait om cadeautjes...


Is er niemand vrij met de Kerstdagen, met Oud en Nieuw ligt dat wel anders. De hele week zijn de mensen al vrij en komen bij elkaar om cadeaus uit te wisselen, te eten en vooral ook te drinken.


’s Ochtends vroeg komen we al veel dronken buren tegen, zowel jong als oud. Monniken draaien overuren en verdienen flink wat bij doordat mensen een zegen willen afsmeken voor het nieuwe jaar en hier graag voor betalen. Al met al best schokkend om te zien; we realiseren ons dat we echt in een duistere omgeving leven.

 

Voor de Thai waren de Kerstdagen niet bijzonder en of het een voorspoedig nieuwjaar wordt, moeten ze nog maar afwachten.

 

Mark is net de buurt in geweest en heeft alle buren een dvd over het christelijk geloof cadeaugegeven.  We hopen dat hier veel mensen door geraakt mogen worden en in dit nieuwe jaar op zoek gaan naar de Zaligmaker, met de zekerheid van een Geweldige Toekomst!


We wensen u Gods zegen toe voor 2014! Dat het Kind groot gemaakt mag worden, in Nederland en in Thailand.

 

Oogst                                               14 december 2013

 November, een maand die voor de Isaners in teken staat van de rijstoogst. Dagenlang zijn families samen aan het werk op de velden. Een mooi gezicht. Van jong tot oud, iedereen helpt op zijn of haar manier mee. Het was te merken in de kerkgang en opkomst bij de evangelisatie bijeenkomsten op woensdag. Soms waren er nauwelijks mensen aanwezig.

Ook Mark is een dag de rijstvelden op gegaan met onze buren. Hard werken hoefde hij niet: Om de haverklap mocht hij uitrusten en voor hem waren er speciale lekkernijen meegenomen naar het veld.

Tijdens deze dag hebben ze bijna nergens anders dan over het Evangelie gesproken. Steeds weer kwam het gesprek er op uit. Zo kreeg Mark bijvoorbeeld een bijzonder aanbod: ‘Of hij een bijvrouw wilde? Kon geregeld worden hoor!’ Helaas is dit orde aan de dag hier in Thailand. Voor Mark een mooie gelegenheid om ook hierover te getuigen vanuit een christelijk oogpunt.

Zo mocht er ook tijdens het oogsten van de rijst, het Woord van God gezaaid worden. Hopelijk volgt er een grote oogst.

Bemoediging                                                                                               13 november 2013

Een keer in de 2 maanden komen alle vrouwen van het Isaan team bij elkaar. Deze dag gebruiken we voor Bijbelstudie, gebed en een ontspannende activiteit. Inmiddels bestaat het team uit 4 verschillende nationaliteiten, waarvan het overgrote deel Nederlands.

Vorige week kwamen we ook bij elkaar en werden we tijdens het uitwisselen van bid -en dankpunten bemoedigd door een collega. Ze vertelde het volgende:

Een jongen die pas christen geworden is, bidt veel dat zijn familie ook tot geloof mag komen. De familie is niet rijk, en woont in een huis met een aarden vloer, zoals je hier wel meer ziet in Isaan. Op een dag wil de moeder van deze jongen hun laatste geld uitgeven aan de loterij. Ze hoopt een flink bedrag te winnen, zodat ze een cementen vloer kunnen laten storten. De jongen weet zijn moeder over te halen om geen lot te kopen, en zegt haar op God te vertrouwen. Aarzelend stemt de moeder toe.

Nog geen 3 dagen later, rijdt er een cementwagen op de weg voor hun huis en verliest een deel van zijn lading....op hun oprit! De chauffeur neemt niet de moeite om de lading weer mee te nemen. Inmiddels ligt er een cementen vloer in het huis.  Dit stemt de moeder tot nadenken... Wie weet wat voor uitwerking gaat hebben! Wat zijn we toch gezegend met een God die luistert naar onze gebeden!

HomeSchoolWeek                                                          7 november 2013

Wat hebben ze genoten, Celeste en Irene! Ze deden vorige week voor het eerst mee met de HomeSchoolWeek. Een week waarin alle kinderen van OMF-zendelingen die normaal thuisonderwijs volgen, de mogelijkheid hebben om samen les te krijgen. Dit gebeurt in het zendingshuis in Bangkok. Een eind rijden, maar het was de moeite waard. De lessen werden gegeven door de moeders en vrijwilligers. We troffen het, want er waren verschillende Nederlanders aanwezig, wat we allemaal erg gezellig vonden!

Elke dag werd er een Bijbelverhaal verteld, knutselwerkjes gedaan, liedjes aangeleerd, sport en spel gedaan, enzovoort. Het was leuk om op die manier ook groepsactiviteiten te kunnen doen. In totaal waren er 9 kinderen in de leeftijd van 4 tot 7.  Onze meiden pasten er dus prima tussen!

David deed af en toe mee en speelde verder lekker in de speelkamer met vriendjes van zijn leeftijd. Mark greep de kans om verder te gaan met de taalstudie. Voor ons als ouders was het ook leuk om ervaringen uit te wisselen met andere ouders en om gewoon bij te praten met vrienden. Al met al hebben we allen genoten van deze week in Bangkok. Volgend jaar zijn we weer van de partij!

Samen de berg op!                                                       14 oktober 2013

 

We gaan voor de top! Een enorme uitdaging, want hoewel de berg ‘Meng’ niet zo hoog is, kent hij wel hele steile stukken. Samen met een aantal tieners uit onze straat en een groep vrienden gaan we de uitdaging aan. ’s Morgensvroeg vertrekken we. Het eerste deel is erg steil.  De tieners lijken er echter , op hun teenslippers, weinig moeite mee te hebben. Ik, met mijn dure bergschoenen, heb zicht- en hoorbaar, meer moeite. Gelukkig is het tweede deel een stuk minder steil. ’t Is  zoeken naar de beste manier om omhoog te gaan, want een pad is er niet. Af en toe kunnen we door een gat in de dichte begroeiing, genieten van het uitzicht. Het laatste deel kent weer erg steile stukken met veel doornstruiken. Maar uiteindelijk, na zo’n 3 uur, bereiken we de top. Op een onwaarschijnlijk mooie plek eten we samen onze lunch. We hebben het gehaald!

Boven op de berg praten we samen over het leven, dat te vergelijken is met het beklimmen van een berg.  Ons leven kent ook moeilijke stukken, soms doe je je pijn, soms moet je een stukje terug, omdat je de verkeerde richting bent gegaan. Soms zijn er prachtige momenten, kun je genieten van de wonderen die God op je pad brengt. We hoeven niet alleen de berg op. God heeft mensen om ons heen gegeven die ook de berg beklimmen. En boven alles, als we ons vertrouwen op de Heere stellen, weten we  dat Hij bij ons is, als we de berg beklimmen. Hij is het die ons bij de hand neemt. En Hij is het die ons laat genieten.

Groei?!                                                                                                 26 september 2013

Sinds ruim een maand komt er elke week een evangelisatie-team bij onze buren. Ze zingen aanbiddingsliederen en leggen het evangelie uit aan een ieder die geinteresseerd is. De groep geinteresseerden groeit met de week, waar we erg dankbaar voor zijn!Buurvrouw Niam bij wie de samenkomst plaatsvindt, is een geweldige getuige. Binnen 2 weken had ze het Nieuwe Testament helemaal uitgelezen en vertelde iedereen over wat ze gelezen had! Ze gaf zelfs haar Bijbel weg aan buurvrouw Am Noeai, zodat zij het
ook kon lezen!  Buurvrouw Am Noeai gelooft nu ook in de Heere Jezus! Ook onze taalhulp komt nu naar deze bijeenkomst en gaat elke zondag naar de kerk.

Twee weken geleden tijdens de kinderclub, kwam er een vrouw bij zitten. Toen we met haar in gesprek raakten, vertelde ze dat ze al christen was en elke dag de Bijbel
leest! Uiteraard nodigden we haar uit voor de bijeenkomsten op woensdag en voor
de kerkdienst op zondag.

 

Zo is de Heilige Geest aan het werk in ons dorp. Tegelijk merken we ook dat satan hard aan het werk is. Het is heel moeilijk voor de nieuw gelovigen om het boeddhisme en
animisme achter zich te laten. Zo vertelde buurvrouw Am Noeai dat ze gelooft
dat haar kleindochter een reïncarnatie is van haar overleden zoon. Haar
kleindochter is geboren op de geboortedatum van haar zoon en maakte als
3-jarige enkele opmerkingen die haar hiervan overtuigden. 

Ook doen de nieuw gelovigen nog mee met rituelen in de tempel, zoals het eten geven aan overladen voorouders.   

Na een paar weken met een auto vol mensen naar de kerk te zijn gegaan, was er afgelopen zondag opeens maar 1 buurvrouw die klaar stond om mee te gaan naar de kerk. De anderen hadden allemaal wel iets te doen…  

Zo merken we dat er tegenstand is en dat er nog  veel onderwijs en gebed nodig is om deze mensen te helpen groeien in hun nieuwe geloof.  Het is voor hen een lange weg
naar De Weg...

 

Het varken gaat, de kip komt      11 september 2013

Het is ’s morgens vroeg en we zitten aan het ontbijt. De buurvrouw komt het hek binnen. In haar hand heeft ze een mandje, die inmiddels door en door bekend is bij ons. In dat mandje zit plakrijst.  ‘ Voor de kinderen’ Naast het brood, werken de kinderen gelijk wat plakrijst naar binnen. Ze zijn er dol op!

Ondertussen kraken mijn hersens: ‘wat moet ik nu weer terug geven?’ In Thailand is het namelijk de gewoonte dat je een geleend bord of mandje nooit leeg terug geeft. Je wordt geacht er zelf weer iets eetbaars op te leggen. De Thai hebben hier een spreekwoord voor: ‘ Het varken gaat, de kip komt’. Op deze manier ontstaat er een soort systeem van afhankelijk zijn van elkaar en worden banden verstevigd. Hoe meer relaties met de mensen, hoe meer eten er wordt uitgewisseld.

Soms is dit gebruik prettig, soms wat minder, bijvoorbeeld wanneer we eten krijgen dat niemand lust… Ook is het best lastig om steeds weer iets te bedenken om terug te geven. De laatste tijd houd ik het maar bij een trosje druiven. Ik probeer het al een beetje te rekken door het mandje pas een week later terug te geven. De buurvrouw staat echter steeds een dag later al weer op de stoep. Volgens mij vallen de druiven wel in de smaak… J

Twee katten en een

evangelisatie bezoek                                                            21 augustus 2013


‘Twee katten en een evangelisatiebezoek aan de buren… Wat hebben deze met elkaar te maken?’vraag je je mischien af. Wel, lees maar…

 

Vandaag werden er 2 katjes bij ons gebracht.De eigenares van deze katjes is een Thaise christen, die regelmatig met Vincent,een bevriende evangelist,  op pad gaat om te
evangeliseren. Zo ook vandaag, maar tussendoor zouden ze de katjes bij ons thuis bezorgen.

Eenmaal thuis bij ons, bleven ze nog even gezellig zitten en al pratende kwam het gesprek op onze buren. Onze buren lijken namelijk best geinteresseerd in het christelijk geloof en komen altijd luisteren wanneer we kinderclub houden.  Vincent stelde voor om hen een bezoekje te brengen en dat deden we.

Al gauw klonken er aanbiddingsliederen in ons straatje en werd het Evangelie uitgelegd aan de buren. Verschillende buurvrouwen kwamen kijken en luisteren en zodoende werd de blijde boodschap verschillende keren  verkondigd. Ook werd er gebeden voor ziekten en 2 buren met (gedeeltelijke) blindheid getuigden van genezing! Wonderlijk.


Ze lijken open voor het Evangelie en we hopen dat ze met ons meewillen naar de kerk.

Waar 2 katten al niet goed voor zijn…  

 

Bezoek                                                                                                        14  augustus 2013

 

Naar aanleiding van het bezoek van de familie (ouders, broer, oom en tante) van Anne-Marie, schrijven de ouders van Anne-Marie een stukje over hun reis:  

Op 17-7 was het vertrek uit een koel Nederland. Met een tussenlanding in Abu Dhabi werd de reis naar Bangkok vervolgd. Na nog een binnenlandse vlucht naar KhonKaen arriveerden we, na ongeveer 14 uur vliegen, en zagen we onze (klein)kinderen na anderhalf jaar terug in een warm, warm Thailand. Het weerzien was hartverwarmend. Nu konden we met eigen ogen zien waar ze wonen en werken.

Het was een ware cultuurshock om te zien hoe de meeste Thaise mensen wonen: huis op palen met daarop roestige blikken golfplaten. Voor ons Westerse mensen des te meer een reden om dankbaar te zijn met de zegeningen die we hier hebben.

Wij zijn heel dankbaar om te zien dat op zaterdag, ondanks het bezoek uit Nederland, de kinderclub gewoon door ging, en wat is het dan fijn om te zien dat er uit het dorp ongeveer 15 jongeren en 4 moeders komen luisteren naar verhalen (en toepassing) uit de Bijbel, in hun eigen taal!!!

Op de eerste zondag daar mochten we mee naar de nieuwe kerk/school/woning  juf. Dat was een hele ervaring om te zien hoe deze mensen hun geloof beleven.
Blij zijn we dat ons verteld werd dat er 'groei' in de kerk zit.


We zijn in de eerste week ook in boeddhistisch tempels geweest. Wat zijn deze mensen arm van geest, door te geloven dat je karma opbouwt door de monniken eten en vele cadeautjes en geld te geven! 

We hebben ook nog een tip als u met een taxi door Bangkok gaat: Spreek vooraf een prijs af met de taxi-chauffeur, anders betaalt u misschien 4x teveel (ervaring).


De laatste week zijn met de (klein)kinderen naar een 'vakantieverblijf' gegaan in Thailand. Hier kunnen zendelingen uit heel Zuid-Oost Azië op verhaal komen van hun intensieve werk. Hier hebben we meegemaakt dat zendelingen uit Zwitserland, Zuid-Afrika, Engeland en Nederland (en nog vele nationaliteiten) allen maar voor 1 ding gaan, en dat is het Evangelie verspreiden.

Wij vinden het wel jammer dat er sponsoren afvallen, we hopen dat u voor alle zendelingen over de hele wereld wilt blijven bidden, dat ze hun werk mogen voortzetten.

Vriendelijke groeten, Dineke en Dick Vos.

 

Kinderclub in Baan Meng                           20 juli 2013

Luid klonk het vorige week uit de luidsprekers: ‘Morgen, om half 4 wordt er les gegeven door de buitenlanders uit wijk 3…’ Onze eerste kinderclub! Eindelijk is het zover! Na overleg met het dorpshoofd hebben we een geschikte locatie toegewezen gekregen.

Het was best spannend van tevoren: ‘Wat als er geen kinderen komen? Wat als ze ons helemaal niet begrijpen? Is ons Thai wel goed genoeg?’  Het bleek wel dat we ons druk hadden gemaakt om niets. Om half 10 ’s ochtends stonden er al buurkinderen op de stoep!

We begonnen die middag met het groepje buurkinderen, wat al gauw uitgroeide tot een groep van bijna 30. Deze kinderen en ook enkele moeders, hoorden voor het eerst in hun leven over de Heere God Die alles schiep. Geweldig om dit te mogen doen! Behalve het Bijbelverhaal, deden we spelletjes, een knutselwerkje, een quiz, zongen we christelijke liederen,  en leerden hen een Bijbelvers en ook nog wat Engelse woorden.

De hele week hoorden we kinderen in de straat nog zingen en vandaag bleken ze ook nog het Bijbelvers van vorige week te kennen!

Ook vandaag was er weer een grote groep kinderen. We zijn dankbaar dat we het Evangelie mogen brengen aan kinderen die in geestelijke duisternis leven. We hopen en bidden dat het vrucht mag dragen!

Goed nieuws                                                                                     26 juni 2013

‘Tsjonge, opnieuw veel mensen!’  De laatste maanden hebben we dit geregeld tegen elkaar gezegd na afloop van de kerkdienst. We gaan meestal naar het huiskerkje bij de familie Van der Lee. Aangezien het gemiddelde aantal volwassen kerkgangers jarenlang op 2 lag, paste dit prima in een huis. Sinds een paar maanden echter, komen er 8 volwassenen. Daarnaast zijn er minstens evenveel kinderen. We zijn dankbaar hoe de Heilige Geest meer en meer harten opent in onze omgeving.

Eigenlijk werd de ruimte te krap; een mooie reden om op zoek te gaan naar een kerkgebouw. Inmiddels hebben we er een in Nong Ruea gevonden en deze wordt op het moment opgeknapt. Het bestaat uit 3 verdiepingen. Op de begane grond komt de kerkzaal, op de 1e verdieping komt de school voor onze kinderen en op de 2e verdieping komt de woonruimte voor onze juf. Toen we met z’n allen een keer een kijkje gingen nemen, had onze David binnen een minuut zijn handen al in een emmer met verf gestopt… Voorlopig houden we hem er nog maar even weg!

In dit nieuwe kerkgebouw hopen we ook allerlei nieuwe activiteiten aan te bieden voor jongeren. In Nong Ruea staat een grote middelbare school waar ook veel jongeren uit ons dorp komen. We hopen ze te kunnen bereiken door middel van Engelse les, sport en spel en thema avonden, gekoppeld aan Bijbelstudies.

Verder zijn we druk met het uitwerken van een kinderclub, die we volgende week in ons dorp hopen te starten.  Met deze club richten we ons vooral op kinderen van 6 tot 10 jaar.

Al met al is het een drukke, maar goede tijd voor ons. We kijken er naar uit het Goede Nieuws meer en meer bekend te maken aan jongeren en kinderen.

Het rode shirt                                               8 juni 2013

Van collega’s hadden we de verhalen al gehoord: mensen die rode shirts ophangen ter bescherming tegen boze geesten.  Langzaam maar zeker zien we steeds meer  van deze shirts verschijnen in ons dorp en in de nabije omgeving.  De shirts worden opgehangen bij het oprit of dichtbij een huis, soms voorzien van een papier waarop staat : ‘ In dit huis woont geen man’

Het verhaal gaat namelijk dat er een (boze) geest van een overleden ongetrouwde vrouw rondzwerft om ’s nachts de ziel van mannen mee te nemen. De volgende ochtend zijn die mannen dan overleden.  Er zijn verschillende dorpen waar plotseling een heel aantal mannen zijn overleden. Daar worden deze shirts dan ook massaal opgehangen. Het is schrijnend en onvoorstelbaar om te zien dat zoveel mensen voortdurend in angst  leven voor boze geesten. We hopen en bidden dat ze erachter mogen komen  dat de Heere Jezus alle macht heeft, in de hemel en op de aarde! Dan is al die angst niet meer nodig.

Matth 28:18: En Jezus kwam naar hen toe, sprak met hen en zei: ‘Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde.’

Doop                                                14 mei 2013


 

Woensdagmiddag, de telefoon gaat. Een opgewonden stem klinkt: ‘Ik word zondag gedoopt!’  Het is ons buurmeisje uit Lopburi, Kukkai.


Toen we vorig jaar kennis met haar maakten, was ze net een paar keer met een buurvrouw meegeweest naar de kerk. Ze vertelde ons christen te willen worden.  Het hele jaar dat we vlakbij haar woonden, hebben we kunnen zien hoe ze groeide in het geloof. En nu mochten we getuigezijn van haar doop. Bijzonder!


Met deze doop laat ze de buitenwereld zien dat ze het boeddhisme vaarwel heeft gezegd en christen is geworden. Een moedige stap, met name omdat ze de eerste uit haar familie is. Kukkai is begin 20, en heeft een zoontje van bijna 2. Ze woont bij
haar schoonfamilie omdat haar eigen ouders overleden zijn. Haar man zit in de
gevangenis, hij hoopt in december vrij te komen.


Om de dag bezoekt ze trouw haar man in de gevangenis. Hiermee laat ze ook een getuigenis zien. In Thailand is overspel aan de orde van de dag, maar zij blijft trouw aan hem. Ik vroeg haar wat hij er van vond dat ze gedoopt was. Ze straalde helemaal en
vertelde dat hij zich, na vrijlating, ook zo snel mogelijk wilde laten dopen.
Bij dezen was ik ook uitgenodigd voor de christelijke bruiloft die ze dan wilden
houden.


We hopen en bidden dat ze beiden in het spoor van Jezus mogen blijven gaan.


 

Thuis (in het) onderwijs                         25 april 2013


In Lopburi gaf ik Celeste les voordat ik zelf naar de taalschool ging. David en Irene waren dan op Shiloh en dan hadden wij het rijk alleen.


Sinds we in Isaan wonen, hebben we de kinderen continue bij ons. Er is ons van verschillende kanten geadviseerd de kinderen niet zonder toezicht bij Thaise mensen thuis te laten spelen of ze te laten meenemen (heel veel buren willen de kinderen
bijvoorbeeld meenemen op de scooter naar de markt e.d.). Dit betekent dus dat
ze heel veel thuis zijn.


Al gauw merkten we dat de meiden een beetje uitdaging nodig hadden; terwijl David de tuin ontdekken nog altijd een groot avontuur vindt. Daarom pakten we het thuisonderwijs al snel weer op. Ditmaal met Irene erbij.


Sinds 3 weken combineren we het thuisonderwijs met hun 2 vriendjes: Joshua en Judah van der Lee. Ze wonen zo’n 5 km verderop en hebben een klein ‘klaslokaaltje’ op het
terrein. Om het thema (zo’n 3 weken) geven Grea en ik les.


Nu was ik wel gewend om voor de klas te staan, maar een stel kleuters is wel wat anders dan een stel pubers! De eerste les vonden ze het erg spannend en grappig allemaal
en er werd heel wat gegiecheld. Ik was helemaal op, na die tijd. Inmiddels zijn
de kinderen aan de nieuwe situatie gewend en ook ik geniet van het lesgeven. Nu
kunnen we wat groepsactiviteiten doen zoals kring gesprekken e.d. Volgende week
gaan we ‘op school’ Koninginnedag vieren, compleet met spelletjes. Leuk!

Het is soms nog steeds wennen, van lerares naar vooral ‘moeder-zijn’. Mooi dat ik op deze manier  toch nog iets in mijn vakgebied kan doen. Het kost echter wel veel tijd; tijd die ik ook graag aan onze bediening wil besteden. We zijn dan ook blij en dankbaar dat er na de zomervakantie een juf komt die maar liefst een heel schooljaar blijft!

 

 

 

Feest                                                10 april 2013

 

Feestjes, daar houden de Thai van. Gezelligheid, samen eten en vooral ook veel drinken.

 

Vorige week hielden we zelf een feest, een housewarmingparty om onze buren te leren kennen. Een buurvrouw bood aan ons te helpen en regelde alles voor ons. Eten, drinken, stoelen en tafels, overal was aan gedacht. Die middag kwamen er een paar vrouwen bij ons in de tuin om het eten allemaal klaar te maken. Ontelbaar veel groente werd gesneden, enorme pannen met rijst en soep, op een geimproviseerde barbecue werden stukken kip klaargemaakt… Het ontbrak aan niets, behalve drank. Thaise christenen drinken namelijk niet. Behalve onze buren, hadden we ook (Isaanse) christenen uit naburige plaatsen uitgenodigd. Een van hen is de chauffeur van de Bijbelbus. Hij vertelde zijn getuigenis en liet een christelijke film zien. Mooi, om zo al wat te kunnen delen van ons geloof en dat de Thai zien dat het niet alleen een geloof is voor farangs. Mark hield nog een korte toespraak, evenals het dorpshoofd en collega David. Voor ons was de avond een beetje ongemakkelijk; het over koetjes en kalfjes praten in het Thai valt nog niet mee, en bovendien, waar moet je het toch over hebben? Toch heeft deze avond geholpen om een soort drempel over te gaan. Afgelopen week werd ons een keer zomaar eten gebracht voor de kinderen (plakrijst, daar zijn ze dol op!) en toen we op een avond een keer een ommetje wilden maken, kwamen we niet verder dan een paar huizen omdat we persé bij een paar mensen wat moesten drinken.

 

Afgelopen week klonk er ’s morgens vroeg al luide muziek. Dit is hier vrij gewoon, maar het klonk zo dichtbij, dat Anne-Marie een kijkje nam, samen met de kinderen.  Het kwam aan het eind van de straat vandaan. Zoals we al verwachtten, was er een kaanbuat aan de gang; een jonge jongen gaat voor een korte periode de tempel in als monnik. Op deze manier draagt hij bij aan een goede karma voor zijn ouders. Dit gaat gepaard met heel veel rituelen en ceremonies.  (Hier schrijven we nog wel een keer een apart stukje over.) Anne-Marie werd gelijk uitgenodigd om erbij te gaan zitten, ook al kende ze deze familie helemaal niet.Weigeren wilde ze niet,  dus zat ze daar, met de kinderen, aan een volledige warme maaltijd om 9 uur ’s ochtends! Een poosje later kon ze met een excuus weer wegkomen. Phew!

 

Het volgende grote feest staat nu weer op de agenda: Komend weekend begint songkraan, het Thais Nieuwjaar. Drie dagen lang vieren de Thai feest. Overal zie je gebloemde, felgekleurde bloesjes die traditioneel gedragen worden. Er wordt massaal drank ingeslagen bij de supermarkt. Karren vol zagen we al. We blijven deze dagen in ons dorp om de festiviteiten mee te maken, verder contacten te leggen en gewoonweg omdat het autorijden deze dagen te gevaarlijk is.  Er zal volop met water gespeeld worden, heerlijk zo midden in het hete seizoen! De kinderen kijken er naar uit, en wij ook.

 

Muu 3                                                24 maart 2013

Muu 3. Dit is de wijk waar we wonen. Tot nu toe een erg leuke wijk, met fijne, behulpzame buren. Er heerst een echte dorpsmentaliteit, waar we nog even aan moeten wennen. Een paar voorbeelden:

Op een ochtend ging Anne-Marie met een buurvrouw even naar het huis van een andere buurvrouw iets verderop. Alle buren die we passeerden vroegen waar we naar toe gingen. De buurvrouw was echter niet thuis. Toen ze ’s middags van het werk op de suikerrietvelden langs ons huis kwam, stopte ze en informeerde waarom Anne-Marie toch langs was geweest?!

En de keer dat Mark op de fiets vertrok met David. Een buurjongen vroeg waar ze heen gingen. ‘ Naar de kapper.’ Een poosje later wisten alle buren al dat ze naar de kapper waren geweest en kwamen ze even informeren en kijken.

Gisteren vroeg Mark aan een buurjongen iets verderop waar het dorpshoofd van muu 3 woonde. Hij wilde hem namelijk uitnodigen voor onze housewarmingparty van volgende week. De overbuurvrouw had hier lucht van gekregen en meldde ons dat zij wel meeging, in plaats van de buurjongen. Ze stapte bij ons in de auto en wees de weg.

Ondertussen stond de radio aan met christelijke, Thaise muziek. Celeste vroeg of er een andere cd op mocht, waarop Anne-Marie antwoordde: ‘ Misschien juist wel goed dat de buurvrouw liedjes over de Heere Jezus hoort?!’ Celeste vroeg daarop gelijk aan Mark of het volume wat harder mocht…

Onderweg schepten we bijna een brommertje waar een blootbuikige man op zat en die slingerend de bocht doorreed. Juist, het dorpshoofd. De kinderen waren een beetje teleurgesteld toen we eenmaal bij zijn huis waren en hem spraken: geen troon en geen koninklijk persoon… Ze hadden zich een dorpshoofd heel anders voorgesteld!

Op de terugweg wees onze buurvrouw ons nog even terecht over een sociale blunder die we hadden gemaakt; blijkbaar hadden we veel positieve dingen over muu 3 moeten zeggen. Oeps.  Hebben we in ieder geval een beetje een idee wat we tegen het dorpshoofd moeten zeggen op de housewarmingparty volgende week…

 

(On)begrijpelijke buren                20 maart 2013

 'Eh…ja?!’ Onzeker klinkt mijn antwoord en ik kijk onze oude, tandenloze buurvrouw met een niet-begrijpende blik aan. Haar mix van Isaan en Thai is bijna onmogelijk te verstaan. Wanneer ik vervolgens moeizaam wat probeer te vertellen in het Thai, volgt er een niet-begrijpende blik van haar. We communiceren totaal langs elkaar heen. Ontmoedigd kom ik even later thuis.

Aan weerszijden van ons huis wonen erg oude mensen, waarmee een gesprekje voeren voor ons bijna onmogelijk is. Erg lastig.

Zo vertelden ze ons vorige week zaterdag dat er een bruiloft in het dorp was en dat ze ’s middags naar de tempel zouden gaan. We  werden uitgenodigd te komen kijken. Na het slaapje van de kinderen hesen we ons dus in nette kleren en gingen op pad. Toen we dichterbij de tempel kwamen, bleek het te gaan om een een of andere Boeddhistische viering. Er was helemaal gaan bruiloft!  De meisjes bleven maar vragen waar de bruidegom en bruid nu waren…

Ook vroegen ze me gisteren wanneer we zouden beginnen met Engelse les geven. Huh, doen we dat dan?! Razendsnel dacht ik na: het is natuurlijk een geweldige kans om met jongeren in contact te komen. Ik antwoordde dus maar dat we dat zo snel mogelijk zouden doen en dat we het wel zouden laten weten.

Aan de overkant van de straat wonen mensen van een jongere generatie. Met tanden. Ze hebben ook nog ergens een buitenlander in de familie en zijn dus enigszins gewend aan buitenlanders. Ze zijn erg open naar ons toe. Zo hebben we al verscheidene keren mango’s gekregen en komen ze wel eens een praatje maken. Wanneer Mark in de tuin klusjes doet, zijn alle buurjongens er als de kippen bij om te kijken en helpen. Ze zijn dol op onze kinderen en aan het eind van de dag spelen ze altijd samen. 

Het is een leuk straatje waar we wonen en daar zijn we dankbaar voor. Het blijft nogal een drempel om een buurpraatje te houden, maar juist deze contacten zijn belangrijk om er tussen te komen en vertrouwen te winnen. Morgen maar weer eens langs een van de tandenloze buren dus…

 

 

 

Voor een filmpje over het boeddhisme klik hier




Familie Bak in Thailand volg ons op twitter


Website gesponsord door: HeuvelmanMedia  

 
 
Thailand - Rijssen
Home Ons gezin Thailand Foto's Steunen Contact