 |
 |
Heilig huisje wankelt 15 mei 2012
Vele mensen kennen een heilig huisje. Iets waar je af moet blijven. Het heilige huisje staat voor een, voor de betrokkene, onaantastbare waarheid.
In Thailand zien we veel ‘heilige huisjes’. Of eigenlijk zijn het geestenhuisjes. Ze staan vaak op een poot in de voortuin van een huis, of bijvoorbeeld, in een iets grotere uitvoering, voor een supermarkt. Het zijn huisjes waar de geesten tevreden worden gesteld. Er wordt een glaasje limonade in gezet, een wierookstokje gebrand en een mooie bloemenketting om gehangen. Ook de buurman heeft een fraai uitgevoerd huisje in zijn voortuin staan.
Een tijdje geleden nodigde dezelfde buurman me uit aan tafel. Na een tijdje over koetjes en kalfjes te hebben gesproken, vroeg de beste man me ineens ‘waarom ben je christen?’. Een gebedsverhoring, zo realiseerde ik me later. Kort ervoor had ik voor de buren gebeden. Ik vertelde hem een deel van mijn levensverhaal. Hij leek oprecht geïnteresseerd. Tot op heden heeft zich nog geen nieuwe gelegenheid voorgedaan, ik hoop en bid echter dat er aan de poot van zijn ‘heilig’ huisje gezaagd wordt.
Koning(innedag) 2 mei 2012
Koninginnedag 2012. Het is onze vrije dag. Samen met de kinderen rijden we een eindje rond om de omgeving wat te verkennen. (En het is heerlijk om in de airco te zitten met dit hete weer!). We zien een groot Boeddhabeeld ergens halverwege een heuvel staan en nieuwsgierig rijden we die kant op. We komen aan bij een Boeddhistische tempel, zo blijkt. Voor de tempel is een soort plein met een groot stenen beeld; het rad van de wedergeboorte. Voor dit beeld zien we jongetjes van een jaar of 6 staan. Ze hebben de typische oranjekleurige monnikenkleren aan. Doodstil staan ze in de brandende zon, ogen gericht op het beeld, mediterend. Ons hart breekt. Zo zinloos wat ze doen…Zoveel onwetendheid… Wat is het nodig dat deze kinderen de écht Koning leren kennen! Bidt u mee?
Water 25 april 2012
Twee weken geleden vierde de Thaise bevolking ‘Songkraan’, een driedaags festival wat het Thaise Nieuwjaar inluidt. Kenmerkend is dat velen hun familie opzoeken. Samen gaan ze naar de tempel om hier allerlei rituelen uit te voeren, zoals het wassen van de Boeddhabeelden. Ook worden de handen van oudere mensen met rozenwater overgoten door de jongere generatie. Zo worden de ouderen geëerd en de jongeren door de ouderen gezegend.
Gaandeweg het festival worden deze rituelen gewoonlijk uitbundiger: mensen gooien water over elkaar heen. Heel veel water! Dit gebeurt met name op straat. Mensen zitten achter op open pick-ups met een grote waterton en gooien dit over mensen die ze passeren. Mensen staan aan de kant van de weg klaar met tuinslangen en tonnen water om dit over de voorbijgangers te gooien. Mensen, auto’s, fietsen, straten… alles wordt kleddernat! Ook wordt er een soort talkpoeder op de wangen gesmeerd om iemand het goede toe te wensen. Chaos dus in de straten! Vanwege de kinderen hebben we ‘veilig’, in de auto, een rondje door Lop Buri gemaakt. We keken onze ogen uit!
Onze straat was relatief rustig, op 2 kleine meisjes na, die de buurt onveilig maakten met waterpistooltjes. Een lol dat ze hadden! Bij een buurvrouw mochten Celeste en Irene nog even met de tuinslang spelen. Heerlijk, zo’n waterfestijn met dit hete weer! We hadden deze dagen vrij van school en hebben ervan genoten.
We hopen dat in dit nieuwe jaar veel Thaise mensen kennis maken met Hem, die het Levende Water is. Hij Die kan zorgen voor een écht goed en nieuw begin!
Dresscode 12 april 2012
Thailand kent een sterk klassensysteem. Dat betekent dat status belangrijk is. Voor we in Thailand kwamen, kregen we al bepaalde kledingvoorschriften opgestuurd, zodat we hiermee rekening konden houden bij het inpakken van de koffers. Wanneer we klaar zijn met de taalstudie, krijgen we de titel ‘leraar’ (voor Anne-Marie niets nieuws J). In Thailand behoor je dan tot een van de betere klassen (wèl nieuw voor Anne-Marie J). Dit betekent dat we ons er ook naar moeten ‘ kleden’. Enkele voorbeelden: mannen dragen altijd een lange broek met overhemd en hebben altijd sokken aan. Vrouwen mogen alleen lange broeken aan (géén ¾), rokken op of over de knie. Mouwloze shirts zijn taboe, enzovoort. Inmiddels zijn we aan deze dresscode gewend.
Onlangs kregen we een andere dresscode vanwege de crematieplechtigheid van een persoon van het Thaise Koningshuis. Vorig jaar was deze prinses overleden, maar na een bepaald aantal dagen werd ze pas gecremeerd. Er werden allerlei rituelen uitgevoerd die de mensen moeten helpen om gunsten te verdienen (voor het hiernamaals),voor de overledene en zichzelf. Veel mensen brachten dan ook een bezoek aan de tempel in deze dagen. OMF kreeg een officieel verzoek om alle medewerkers 3 dagen lang rouwkleding te laten dragen. Rouwkleding in Thailand is officieel zwart/wit. Drie dagen lang hebben we ons keurig aan dit voorschrift gehouden.
Morgen begint het ‘Songkraan’, oftewel het Thais Nieuwjaar. Drie dagen lang worden ook nu allerlei rituelen uitgevoerd bij de tempel en ‘zegenen’ mensen elkaar door water over de handen te sprenkelen. Dit mondt altijd uit in een enorm water-gooi-festijn. We worden dan geacht juist wèl vrolijke kleren te dragen! We zijn erg benieuwd hoe ons eerste Songkraan zal verlopen…We hopen op een rooskleurig Nieuwjaar!
Visa, visa, visa... 07 april 2012
Er gaat heel wat papierwerk aan vooraf, voor we in Thailand aan de slag kunnen als kinderwerkers. Het begint met het paspoort. Vorig jaar hebben we al onze paspoorten vernieuwd, zodat alle data gelijk zijn. Scheelt ons over een aantal jaren enkele bezoekjes aan de Nederlandse Ambassade in Bangkok. Dan het zogenaamde ‘Non-Immigrant O-visum’. Om in Thailand één jaar te verblijven heeft ieder gezinslid dit nodig. Laat onverlet dat je met dit visum elke 3 maand het land uitmoet. De visa heeft Mark vorig jaar bij de Thaise ambassade in Londen opgehaald. Niet goedkoop…£100,- per visum. Bovendien worden er enkele voorwaarden gesteld voor dit visum wordt afgegeven. Eisen m.b.t. de pasfoto’s, een brief van je werkgever in Thailand, geboorteaktes van de kinderen en de huwelijksakte.
Zoals gemeld, na 3 maanden in Thailand moet je even het land uit. Een aantal weken geleden zijn we daarom naar Cambodja gereden om dit te regelen. Een hele trip, twee keer 300 km. En lang wachten voor de douane. Met de kinderen geen pretje, we stonden zeker een uur in de rij en dat met temperaturen rond de 40 graden. In totaal zijn we 3 uur bezig geweest om 2x de grens over te komen. We waren, inclusief de benzinekosten, zo’n € 200,- armer.
Dan het RA-visum (Religious Affairs). Alleen Mark heeft dit visum nodig. De aanvraag is begin 2011 al gedaan. Hiervoor moest het diploma vertaald worden, daarna moet de vertaling gelegaliseerd worden, vervolgens opgestuurd worden naar het Ministerie van Justitie, vervolgens naar het Ministerie van Buitenlandse zaken en vervolgens naar de Thaise ambassade in Nederland . Voorzien van vele stempels werd het, met diverse andere papieren, opgestuurd naar het ministerie van Religieuze zaken in Thailand. 2 weken geleden is het visum afgegeven. Het moet dan worden opgehaald bij de Thaise Ambassade in het buitenland. Mark is naar Penang (Maleisië) gereisd om zijn visum op te halen. Dat was geen straf, Penang is een mooi eiland met veel historie, een gezellige hoofdstad en zelfs mooie stranden (zie foto). Bovendien konden 2 medestudenten ook hun RA-visa afhalen, waardoor we samen konden optrekken.
Nu is het nog wachten op de werkvergunning en de verlengingen van de visa voor de rest van het gezin. Ook hiervoor hebben we diverse documenten, vertaald en gestempeld, moeten opsturen. We hopen dat de verlengingen voor 7 juni worden afgegeven, anders zullen we opnieuw naar Cambodja moeten reizen (gebedspunt!). ’t Is maar goed dat we hierbij goed begeleid zijn door OMF. Als wij alles zelf hadden moeten uitzoeken, hadden we waarschijnlijk nog in Nederland gezeten…
Zweten 29 maart 2012
Zweten, dat doen we hier veel op het moment. Het is nu het hete seizoen, wat betekent dat de temperaturen overdag zo rond de 40 graden liggen en ’s nachts niet onder de 30 graden komen. Een ritje op de fiets naar school en het zweet breekt je uit. We hebben dan ook standaard een flesje deodorant bij ons en douchen ons gemiddeld 2 à 3 keer per dag. Na elke douche kleden we ons om. Zeker geen overbodige luxe… In de Thaise cultuur is het erg belangrijk dat je de hele dag door fris ruikt. Zelf zien ze er ook op elk moment van de dag schoon en netjes uit. (Hoe doen ze dat??)
Koken is bijna geen optie; onze keuken is een aanbouw en je staat er onder een golfplaten dak. Hierdoor is de temperatuur er een paar graden hoger dan in de rest van het huis. Je wordt als het ware zelf bijna gekookt… Dit is dan ook de reden dat we vaak buiten de deur eten. Klinkt luxe, maar is in Thailand erg gewoon. Veel mensen eten hun maaltijd buitenshuis. Favoriet van ons is de nightmarket. Dit is een straat vol met eetstalletjes, elk met zijn eigen specialiteiten. We hebben er inmiddels al heel wat uitgeprobeerd! Vooral Mark is dol op het Thaise eten. Thais eten is over het algemeen pittig tot zeer pittig, wat er voor zorgt dat we flink zweten tijdens het eten…
Verder is het zweten geblazen bij de taalstudie! Twee uur per dag hebben we les en we studeren ongeveer 4 uur per dag. We hebben er veel plezier in, maar het is ook erg lastig! Een toontje verkeerd en het woord krijgt een heel andere betekenis… Ook dan wil het zweet nog wel eens uitbreken.
Studentenleven 14 maart 2012
Opnieuw zitten we dagelijks in de schoolbanken. Nu geen Bijbelschool of kinderevangelisatie, maar Thaise les. Het kost flink wat zweten, en niet alleen omdat het zo warm is! Thais is geen makkelijke taal. Met name onderscheid maken tussen de 5 verschillende tonen kost de nodige moeite. Mark en Anne-Marie hebben ieder een lerares toegewezen gekregen, die ons dagelijks 2 uur individueel les geeft. De lessen moeten voorbereid worden en we krijgen natuurlijk huiswerk mee. Woordenlijsten stampen, uitspraak oefenen, zinnen maken… Het is moeilijk, maar we zijn verbaasd hoeveel we al in een korte tijd hebben geleerd!
Anne-Marie volgt zoveel mogelijk ’s morgens les en Mark zowel in de morgen als in de middag. Op die manier kunnen we de kinderen zoveel mogelijk zelf opvangen en kan Anne-Marie ’s middags Celeste les geven.
Wanneer we beiden les hebben, gaan de kinderen naar ‘Shiloh’, de kinderopvang. Ze kunnen goed overweg met de andere ‘zendingskinderen’ en pakken het Engels moeiteloos weer op. Er zijn altijd 2 Thaise babysitters en afwisselend buitenlandse vrijwilligsters. Op het moment is dit een Zwitsers meisje waar de kinderen dol op zijn. Ze hebben het gelukkig enorm naar hun zin!
‘Shiloh’ is een groot huis, waar onder andere een speelkamer en grote tuin is, een grote eetkamer en verschillende slaapkamers + badkamer. Twee keer per week eten we hier met alle studenten. Ook hebben we hier 1 keer per week Bijbelstudie met aansluitend een maaltijd met een groepje studenten. We wonen er maar 2 straten vanaf, dus we kunnen de kinderen makkelijk met de fiets brengen en halen.
Ons programma zit vol en we zoeken nog even naar een ritme, maar tot nu toe bevalt ons ‘studentenleven’ in Lop Buri prima!
Simpel 6 maart 2012
Evangeliseren is zo moeilijk niet… aldus Celeste. Ze weet dat we in Thailand zijn om over de Heere Jezus te vertellen en dat bijna niemand hier Hem kent. Dit houdt haar nogal bezig.
Regelmatig wijst ze mensen aan op straat en vraagt aan ons of deze mensen Jezus kennen of niet. Wanneer we monniken zien roept ze steevast: ‘Die meneren wonen in de tempel en dat mag niet van de Heere God! Maar dat weten ze nog niet hè, ze kennen Hem nog niet…’ Een oplossing heeft ze al gevonden: ‘Ik loop wel naar ze toe en zeg dan: “Jesus!” (op z’n Engels), dan kennen zij Hem ook!’
Verder hebben we een Ichtus-visje achterop de auto, met daarin geschreven ‘Jesus’. Op een dag, tijdens het wachten bij een stoplicht, merkte Celeste op dat alle brommerbestuurders achter ons inmiddels wel christen zouden zijn… Ze konden immers het visje zien?! Was het maar zo simpel!
Fietsen 1 maart 2012
‘Zie daar fietsen! Niet te geloven. Een vrouw met voorop een baby en achterop een kleuter van 4. En die man heeft ook nog een kind achterop. Vreemde mensen, die buitenlanders.’ ’t Zou zomaar iemand gezegd kunnen hebben in Lop Buri een dezer dagen. We worden vaak met open mond aangekeken. We zijn sowieso al een attractie met 3 kleine kinderen, maar manoeuvrerend door het drukke Thaise verkeer zijn we dat nog meer. Er wordt af en toe zelfs geclaxonneerd om de aandacht van de kinderen te trekken. Wij genieten..niet van de aandacht, wel van het fietsen. Heerlijk, na ruim 8 maanden zijn we het gelukkig nog niet verleerd.
Welterusten…?! 18 februari 2012
Het is al weer ons laatste weekend in Isaan. De cultuurstudie is nagenoeg afgerond en we maken ons beetje bij beetje klaar voor vertrek. We kijken terug op een waardevolle periode, waarin we ons team en de Thaise cultuur alvast hebben leren kennen! We kijken er ook naar uit om te settelen. Eindelijk weer een eigen huis, na maanden ontheemd te zijn geweest.
Het is zaterdagavond. De temperatuur is heerlijk. Op insecten na, die op het licht afkomen en overal neervallen (inclusief in je glas drinken), kunnen we lekker buiten zitten. Naast een koor van krekels “ genieten” we ook weer van harde muziek ergens in de verte. We zijn benieuwd hoe lang het deze keer duurt. Er zijn de afgelopen maanden verschillende festivals/feesten geweest. Het record van harde muziek (alsof ze recht onder je raam staan te zingen) ligt op half 6 ‘s morgens. En dat voor een doordeweekse dag… De kinderen slapen er gelukkig rustig om door!
Standaard rond een uur of 10 zet ook een (brul?!)kikker weer zijn stem op. De eerste keer zaten we van schrik rechtop in bed! Inmiddels zijn we het gewend en kijken er nauwelijks nog van op. Van vechtende katten doen we dat wel, omdat ze geluiden maken als huilende kinderen… We draaien ons weer om en slapen verder. Totdat rond een uur of 5 een van de vele hanen begint te kraaien. Kort daarna start de buurman met veel kabaal zijn tuktuk (taxibrommer). De wasmachine van de buurvrouw draait dan inmiddels. Goedemorgen!
Hoop 9 februari 2012
Gen. 3: 6b En zij nam van zijn vrucht en at; en zij gaf ook wat aan haar man, die bij haar was, en hij at ervan
Er worden een aantal boekjes uitgereikt. Adam en Eva, staat er op de voorzijde. Het is het tweede boekje in een serie. En het wordt gebruikt voor een chronologische Bijbelstudie. Vandaag mocht ik er getuige van zijn. Samen met mijn Indiase collega Khrienguko ging ik op pad om deze Bijbelstudie te geven aan drie mensen. Een vrouw van rond de 55, een vrouw van rond de 80 en een man van rond de 75. Het centrale thema was de zondeval. De man zat wat achteraf, maar begon langzaam te lezen. Hij kon de vrouwen niet bijhouden en raakte al snel achterop,maar hij bleef lezen. Ik merkte op dat hij enkele passages in de verkeerde volgorde las en ging toen naast hem zitten om hem aanwijzingen te geven. Hij leek me dankbaar. Hoewel in een erg laag tempo bleef hij lezen. Het laatste stuk was een wat lang stuk over de Heere Jezus, Die de relatie tussen mens en God hersteld heeft. Ook dat las hij helemaal uit. Na een filmpje over de zondeval, sloten we met gebed af. Ik heb geen idee wat het heeft uitgewerkt, maar één ding is zeker. Er is hoop voor deze oude man van 75, en dat vult me met grote dankbaarheid.
Joh. 14:6 Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven, niemand komt tot de Vader dan door mij.
Ondeugende kinderen 6 februari 2012
Naast de cultuurstudie en het huishouden, houden de kinderen ons ook lekker bezig. Ze zijn flink ondernemend en ondeugend!
David kruipt als een razende rond, begint al zijn eerste stapjes alleen te zetten en vergroot zijn ‘territorium’. Eigenlijk moeten we hem continue in de gaten houden. Doen we dit niet, dan zit hij voor we het weten kattenvoer te eten, met zijn handen in de visvijver (hele grote bloempot met vissen), of trekt van alles uit de kasten. De kasten barricaderen we nu steeds uit voorzorg met stoelen. Ook heeft de box geen zin meer: hij schuift het hekje zo opzij en stapt eruit, geen probleem. Nu was box ook een groot woord, we maakten gebruik van 2 hekken die we in hoek zetten. Stoelen ervoor helpt ook niets meer – David schuift het hek wel de andere kant op zodat hij toch nog kan ontsnappen…
Al drie keer heeft Celeste een deur van binnen uit op slot gedaan. Twee keer van de wc en een keer van het kantoortje. Ze morrelt dan met het slot, zodat deze in het slot valt zodra de deur wordt dichtgetrokken. We hebben het opgelost door over een scheidingsmuurtje te klimmen tussen de badkamer en wc en door het raam van het kantoor te klimmen. De kinderen vonden het nog wel spannend, papa die over een muur klimt en mama die door het raam klimt! Ze zaten er dan ook met hun neus bovenop!
Irene vermaakt zich veel door de poezen te plagen; ze zit ze achterna met de bezem,trekt aan hun staarten of slaat ze… Opmerkelijk genoeg laten de poezen een hoop toe! Heel af en toe horen we een brul en dan hebben ze haar (zachtjes) gebeten. En dan is ze nog verbaasd ook! Verder zijn we bezig met zindelijkheidstraining. Ze weet inmiddels heel goed dat ze haar behoefte op de wc moet doen in plaats van in de luier. Toch vindt ze de luier nog makkelijk en maakt hier optimaal gebruik van. Toen ze weer eens in de luier had gepoept, vroeg Anne-Marie haar waarom ze niet op de wc had gepoept. Haar antwoord: ‘Omdat ik het in de luier heb gedaan’ Tja, daar zit wat in…
Team retreat 31 januari 2012
We hebben een bijzonder weekend achter de rug. Eens per jaar is er een team retreat. Ook afgelopen weekend was het zover. Door de teamleider is er een programma bedacht waarin teamleden ervaringen uitwisselen, samen bidden, elkaar advies geven en toekomstplannen delen. Daarnaast is er wat tijd voor ontspanning, waarbij we aantal leuke groepsspellen hebben gedaan. Voor ons een uitgelezen kans om het team beter te leren kennen!
We komen er beetje bij beetje achter wie waar mee bezig is. Ook hebben we een concept plan gepresenteerd voor het kinder- en jeugdwerk in Isaan. We zullen het hier en daar nog aanpassen n.a.v. de goede adviezen van onze teamleden. Opnieuw werd ons duidelijk dat flexibiliteit erg belangrijk is en dat we niet te hoge verwachtingen moeten hebben. De kerken staat immers nog in de kinderschoenen en er zijn nog maar weinig volwassen christenen. Meestal bestaat de kerk uit slechts een handvol mensen die samen Bijbelstudie doen. De grootste gemeente telt zo’n 35 leden,waaronder veel vrouwen en kinderen. Het liefst zien we dat we het jeugdwerk te zijner tijd zo snel mogelijk kunnen overdragen aan Thaise kerkleden, maar dan moeten er wel voldoende mensen bereid en beschikbaar zijn. Misschien wordt het opleiden van de Thaise kinderwerkers wel de grootste uitdaging.
Onze kinderen hebben zich prima vermaakt tijdens dit weekend. Er waren in totaal 10 kinderen van 5 jaar en jonger, dus vriendjes te over! De moeders pasten om de beurt op. We hadden ook mooi de gelegenheid om de plannen voor Nederlandse scholing te bespreken met de andere ouders. In principe gaat het ‘samen scholen’ in wanneer Celeste naar groep 3 zou gaan. We hopen dat het dan mogelijk is om een Nederlandse leerkracht hier aan het werk te hebben. Tot die tijd speelt Anne-Marie elke middag de juf. Een uitdaging voor beiden! Celeste vindt het nog maar gek: ‘Mag ik nu ook nog mama tegen je zeggen?’
Feest! 17 januari 2012
Vandaag was het feest in ‘huize Bak’ : David is 1 jaar geworden! De meiden waren de nachten al aan het aftellen, David zelf bleef er nog onbewogen onder… Anne-Marie heeft samen met de meiden slingers gemaakt en ballonnen opgehangen. We vierden het bovendien met een echte verjaardagtaart! Alsof David het doorheeft dat hij nu écht baby-af is, kreeg hij een paar dagen geleden dan eindelijk zijn eerste tandje en… begint hij door te slapen! We weten niet wat ons overkomt!
Vandaag was ook de start van een 4-daags festival in Mancha Khirie. Vanmiddag namen we even een kijkje in het centrum en vielen met onze neus in de boter: er kwam net een optocht voorbij! Mannen en vrouwen in prachtige kostuums, vlaggen, enkele praalwagens met vaak Boeddhistische afbeeldingen en ook hier ontbrak de verering van de koning niet: mensen droegen zijn beeltenissen, we zagen hem op enorme posters…
Verder zagen we gelijk ook een duistere kant van de Thaise maatschappij: in de optocht liepen naast dronken mannen, ook transseksuelen en jongens die zwaar opgemaakt waren (als een vrouw) mee. Dit is alom geaccepteerd en niemand die er raar van op kijkt. Waar de mensen wèl naar kijken: farangs , oftewel buitenlanders. Er werd door het publiek foto’s van ons gemaakt en op een gegeven moment vroegen we ons serieus af wie nu naar wie keek: wij naar de optocht of de mensen uit de optocht naar ons! David zwaaide vrolijk naar iedereen terug, tot groot vermaak van de mensen. Zelf voelen we ons wat ongemakkelijk bij al die aandacht, maar we vrezen dat we hieraan zullen moeten wennen…
Cultuur 11 januari 2012
Vorige week zijn we begonnen met de cultuurstudie en dat is ook wel echt nodig… de Thaise cultuur is zó anders! We lezen boeken over de Thaise cultuur, houden interviews met mensen en proberen dingen te doen zodat we in contact komen met Thaise mensen (school, kapper, winkels, markt ...). We merken keer op keer dat de denkwijze en manier van handelen erg verschilt van dat van onze Westerse cultuur. Eigenlijk zijn we steeds bang sociale blunders te maken, wat we overigens al eens hebben gedaan! Bijvoorbeeld: We hebben een aantal keer bezoek gehad van een meisje die bij de Bijbelstudie groep hoort van onze collega’s. Beide keren boden we haar drinken aan, maar ze weigerde. Na 2x vragen, gaven wij het op... Later kwamen we erachter dat je mensen vaak 3x iets moet aanbieden voor ze iets aannemen. Oeps. Gelukkig leren we bij :)
Verder zijn simpele dingen vaak al een uitdaging, zoals autorijden, boodschappen doen of naar de kapper gaan. Afgelopen week ging Anne-Marie met Irene naar de kapper. Ze wees aan wat er ongeveer af moest, dat kon dus niet missen. De kapster zet de schaar er flink in, véél hoger dan gevraagd en vraagt dan: ‘is het een jongen of meisje??’ Dus... Irenes koppie is onbedoeld aardig kort geworden… Ook bij Anne-Marie verliep het niet helemaal volgens plan: er is 2x zoveel afgegaan als ze aanwees... Gelukkig lijkt het nog wel aardig van beiden - Irenes haar krult op en Anne-Marie kan het nog net in een staart dragen. En, ’s morgens geen gehuil meer met haren kammen, want klitten zitten er niet meer in!
School 10 januari 2012
Vlakbij ‘ons’ huis staat een basisschool. Een van de onderwijzeressen is bevriend met onze collega’s en spreekt erg goed Engels. Celeste was welkom op deze school en is vorige week van start gegaan in de kleuterklas. De eerste dag was nog wel op een leuke manier spannend, de tweede was het enthousiasme een stuk minder …. Het afscheid nemen kost veel moeite. We begrijpen het wel; de kinderen spreken alleen Thais en ook haar juffen kunnen niets anders. Gelukkig ontfermen de 2 juffen zich over haar. Het onderwijs is heel anders dan in Nederland. Minder uitdagend en minder afwisselend. We zullen haar zelf ook les moeten geven, zodat ze met verlof kan aansluiten bij een Nederlandse school. Er is voor Celeste wel één ding om naar uit te kijken…de lunch. Op school wordt een warme maaltijd geserveerd. Na deze maaltijd is het de gewoonte dat de kinderen slapen in de klas. Er worden matrasjes uitgerold en de hele klas ligt plat. Wij halen Celeste vóór die tijd op. Ze lijkt het dan wel redelijk naar haar zin te hebben. Vanaf volgende week gaat ze waarschijnlijk 3 x per week naar school in plaats van 5 x. We hopen en bidden dat ze haar plekje weet te vinden op de Thaise school.
Avontuur op de weg 6 januari 2012
We waren het er beiden over eens: het is goed dat we beiden kunnen autorijden hier. Zo is Anne-Marie niet meer afhankelijk van Mark om ergens naar toe te gaan, zoals tot nu toe het geval was. Afstanden zijn heel anders hier – het dichtstbijzijnde teamlid woont hier een half uur rijden vandaan en wanneer we boodschappen in een grote supermarkt willen doen, rijden we zo’n 80 km.
Afgelopen week was het dan zover, Anne-Marie stapte in een Thaise auto (stuur rechts) om eens te proberen te rijden in Thailand. Nu is dit toch een tikje anders dan autorijden in Nederland. Niemand kan hier namelijk echt goed rijden,en regels? Daar doen ze niet aan! Een heel avontuur dus.
Met Mark naast haar om aanwijzingen te geven, ging ze op weg. De kunst is om zo dicht mogelijk op de middenstreep te rijden omdat aan de linkerkant ‘kleinverkeer’ rijdt: fietsers, brommers, karretjes met allerlei handels- of etenswaren erop… Oeps, bij het afslaan niet de richting aangegeven, maar de ruitenwissers aangedaan. Tijdens het schakelen werd er ook regelmatig bijna een raampje opengedraaid in plaats van naar de volgende versnelling te gaan… Oef, wat was dat? O ja,hier mag zowel links als rechts ingehaald worden! Ogen goed openhouden dus!
Onderweg kom je ook de gekste dingen tegen, dus het is sowieso een goed idee om je ogen goed de kost te geven: een kudde koeien die oversteekt, zwaar overbelaste vrachtwagentjes, pick-ups vol met passagiers, een heel gezin op 1 brommer, mannen die een varken vasthouden op een brommer, een keurig ingepakt Boeddhabeeld op een aanhanger… Kortom, rijden in Thailand is voor ons nog altijd een avontuur!
Beestenboel 30 december 2011
We wonen tijdelijk in het huis van collega’s die met verlof in Nederland zijn. Op de straat voor het huis lopen honden rond, die soms duidelijk laten merken dat ze elkaar heel graag mogen. Naast het huis scharrelen een aantal kippen die ons elke dag verblijden met een vers eitje. Meestal laten ze ook wat anders achter op het terras; hier zijn we minder blij mee. We dweilen elke ochtend. Verder zijn er 3 poezen, die de nodige ratten en muizen weghouden. De kinderen zijn zowel dol op als bang voor de poezen… Zojuist trok Irene aan de oren van een poes. David moest er enorm om lachen en deed haar vervolgens na. Muggen zoemen om ons hoofd, op zoek naar een lekkere prooi, vers uit het buitenland. Gelukkig hebben we klamboes en Deet! Het huis is een open huis en we worden dan ook regelmatig verrast met onverwacht bezoek. Klinkt gezellig, maar dat valt wel tegen… Reuzensprinkhanen, kakkerlakken en hagedissen horen hierbij. Oeps, er zijn wat kruimels eten blijven liggen. We merken het aan de mieren die erop af komen, net als op de kraan die blijkbaar met plakkerige handen is vastgepakt. Gelukkig zijn de grote spinnen en schorpioenen nog even weggebleven… Tja, we genieten volop, maar het is ook even wennen, wonen in Thailand!
Kerst in Isaan 26 december 2011
Zo bent u dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God,
gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus Zelf de hoeksteen is,
en op Wie het hele gebouw, goed samengevoegd, verrijst tot een heilige tempel in de Heere;
op Wie ook u mede gebouwd wordt tot een woning van God, in de Geest. Efeze 2:19-22
Samen met Christenen uit Isaan hebben we gisteren gevierd dat God Zijn eniggeboren Zoon stuurde naar deze wereld voor mensen verloren in schuld. Veelal jonge Christenen, eerste generatie Christenen, en ja, zij horen er ook bij! Geen vreemdelingen meer, maar medeburgers…huisgenoten… Zij zijn onderdeel van het gebouw, en samen zijn we één, een woning van God! En dat hebben we ervaren, toen er gebouwd werd op het fundament en Lukas 2 werd gelezen, toen er uit volle borst kerstliederen werden gezongen. Helaas konden we nog niet meezingen, maar door de bekende wijs zong ons hart wel mee.’t Is nog maar een klein groepje, hooguit 20 volwassenen en nog wat meer kinderen. Ook drie vrouwen die binnenkort gedoopt hopen te worden. Drie vrouwen die het Kind in de kribbe hebben lief gekregen. Het gebouw is nog niet klaar, de tempel is nog rijzende. Deze week zijn er enkele evangelisatie acties, waarin er wordt doorverteld, waarin er wordt gewezen op dat Kind in de kribbe. Zonder kennis van de taal staan wij nog aan de kant, maar wel biddend. Bidt u mee? 2 Thes. 3:1. Verder, broeders, bid voor ons dat het Woord van de Heere zijn loop mag hebben en verheerlijkt mag worden, zoals ook bij u,
Vluchtig 17 december 2011
De laatste weken zijn hectisch geweest voor ons als gezin. De studie in Engeland hebben we beiden met succes afgerond en we mochten dan ook ons diploma in ontvangst nemen. Het was nog druk om de laatste opdrachten uit te voeren, in te pakken en ondertussen nog allerlei ‘ stukjes’ te oefenen voor de laatste avond… Maar uiteindelijk zaten we zaterdagmorgen 5.00 uur allemaal klaar in de auto om naar Nederland af te reizen.
Daar hebben we 10 dagen in een vakantiewoning gezeten. We hebben de privacy erg gewaardeerd. De 10 dagen zijn omgevlogen! De laatste doktersbezoekjes, bid- en Bijbelstudiegroep, consultatiebureau, presentaties geven, … Elke dag was er wel wat te doen.
We kijken terug op een prachtige uitzenddienst, waaruit veel meeleven van de gemeente bleek. Onze families hadden een goed afscheid georganiseerd. Fijn om iedereen nog even te spreken voor we ‘echt’ weg gaan! Afscheid nemen was niet makkelijk, er zijn heel wat tranen gelaten.
Dinsdag 13 december zijn we vertrokken, uitgezwaaid door familie. De vlucht was goed, ondanks weinig slaap. De eerste nacht hebben we in Bangkok doorgebracht, waar de gevolgen van de overstromingen nog goed te zien zijn. Op veel plekken zie je metershoge huisraad liggen…. Om stil van te worden. Wilt u voor hen bidden?
Nu zijn we enkele dagen in een OMF huis voor zendelingen, waar we tot rust kunnen komen alvorens we naar Isaan vertrekken. De kinderen kunnen heerlijk spelen, er is van alles voor ze. We hopen de jetlag binnen enkele dagen te boven te zijn. Anne-Marie is de eerste dagen ziek geweest, maar knapt langzaamaan op. We maken alvast een beetje kennis met ons nieuwe thuisland: leuk, lastig en spannend!
De laatste weken.... 21 november 2011
We zijn in de voorlaatste week van de opleiding beland. ’t Zal nog wel even druk worden. A.s. woensdag mogen we een les verzorgen over kinderevangelisatie. Volgende week dinsdag staat onze eindpresentatie gepland. Anne-Marie bereidt zich voor op een les over ‘homeschooling’. Verschillende mogelijkheden heeft ze naast elkaar gezegd. De voor- en nadelen van deze mogelijkheden heeft ze onderzocht. Daarbij heeft ze ook de hulp ingeschakeld van enkele zendingsechtparen in Thailand. Mark zal iets vertellen over de koningen in Thailand. De koning wordt enorm geëerd in Thailand. Iemand heeft eens geschreven: ‘een Thai zal je nooit vergeven als je de koning beledigt’. De kernvraag in het onderzoek is: waarom krijgt de koning zoveel eer? Door dit onderzoek(je) proeven we al wat aan de Thaise cultuur. Met deze laatste opdrachten nadert het einde hier in Engeland erg snel. Er worden al plannen gemaakt voor allerlei afscheidsfeestjes. Hoewel het moeilijk zal zijn afscheid te nemen, kijken we ook uit naar ons korte verblijf in Nederland.
International Night 8 november 2011
We zijn afgelopen weekend vereerd en verrast met een bezoek van Ineke Kastenberg en Marijke Wessels uit Rijssen. Ze vielen met de neus in de boter, want zaterdagavond was de ‘international night’. Zonder twijfel één van de mooiste avonden hier op All Nations. Diverse nationaliteiten konden zich opgeven om hun eigen land te presenteren door het bereiden van gerechten en een stukje entertainment. Vele, vele maaltijden werden bereid. Zaterdag was er een vreemde mix van geuren waarneembaar. Natuurlijk was ook Nederland vertegenwoordigd. Blokjes kaas, echte snert en stroopwafels zijn enkele voorbeelden die we presenteerden. Ons stukje entertainment viel enorm in de smaak. Het verschil tussen de Engelse en de Nederlandse cultuur werd in een gedicht enorm opgeblazen, wat voor veel hilariteit zorgde. Verkleed als Sinterklaas heeft Mark het gedicht voorgedragen. We hebben enorm gelachen.
Indrukwekkende lessen 8 november 2011
Met een indrukwekkend onderwerp sloten we vorige week vrijdag de lesweek af: het lijden. Het ging met name om het lijden als gevolg van het volgen van Jezus. De Heere Jezus geeft duidelijk aan dat Hem volgen niet zonder consequenties is...
De vraag hoe ver je bereidt bent te gaan drong zich op; we hoorden verhalen over zendelingen die moeilijke keuzes moesten maken: blijven op het zendingsveld met gevaar voor eigen leven of vertrekken? Het maakte ons stil en nederig en we vroegen ons af: staan we, als het er op aan komt, echt sterk in ons geloof?? We kregen een aantal casussen, waarbij we een antwoord/oplossing moesten bedenken. Een duidelijk antwoord was er uiteraard niet, maar het belangrijkste kwam er wel uit: Krijgt God de eer met je keuzes/leven?
Het Isaan team helpt Bangkok 8 november 2011
Ons toekomstig team steekt de handen uit de mouwen in Bangkok. Wilt u voor hen bidden en hen financieel steunen? Via onderstaande link meer info.
http://www.vissers.me/site/index.php?option=com_content&view=article&id=1845:help-bangkok&catid=39:varia&Itemid=78
De grens gehaald maar vraag niet hoe…
1 november 2011
‘Geef me alstublieft geld, mijn baby heeft eten nodig!’ ‘Nee, uw stempels zijn verkeerd, u komt de grens niet over!’, een rondscheurende taxi met keiharde muziek aan, een overval, corrupte ambtenaren… We hebben het allemaal meegemaakt vandaag. Het was namelijk “simulatie-dag”, oftewel, er werden allerlei scènes die zich kunnen afspelen in het buitenland nagebootst als onderdeel van de training.
We waren zogenaamd met een internationaal team in het buitenland en moesten visa regelen en geld wisselen om een taxi naar de grens te kunnen nemen. Bij de grens moesten we naar een ander land zien te komen om hier een conferentie van onze zendingsorganisatie bij te wonen. Ondertussen waren er bedelaars die ons aanklampten voor geld, de ambtenaren in het visum-kantoor werkten tegen door verkeerde stempels te zetten, meer geld te vragen dan hoorde, onleesbare formulieren af te geven etc. We moesten onderhandelen bij de taxichauffeur en bij de grens ontstonden uiteraard ook moeilijkheden. Toen we eenmaal in het andere land waren, werden we ook nog eens onder schot gehouden en beroofd van ons resterende geld! Allemaal om ons voor te bereiden op mogelijke situaties in het buitenland.
Het was interessant om te zien hoe anders iedereen reageert op verschillende personen en situaties. Achteraf hebben we uitgebreid geëvalueerd en gaven ook de acteurs aan hoe ons gedrag overkwam. Het was een leuke ervaring, maar we hopen nooit zo’n dag in het echt mee te maken!!
Op de helft… 29 oktober 2011
Over precies 5 weken hopen we weer in Nederland te zijn. De eerste vijf zitten er hier op en het is tot nu toe voorbijgevlogen! Even een terugblik op de afgelopen week:
Zaterdag zijn we naar Cambridge geweest,een prachtige oude stad. We hebben er heerlijk even rondgewandeld en genoten van de mooie omgeving.
Maandagmorgen vroeg werden we onaangenaam gewekt door een brandalarm! We hebben supersnel jassen gepakt en zijn met de kinderen naar buiten gerend. David en Celeste waren bang; Irene vond het wel interessant, zolang ze bij ons in de buurt was tenminste. Eenmaal buiten bleek het een vals alarm te zijn en al gauw konden we weer naar binnen, gelukkig! We waren dus “lekker” vroeg klaar die morgen!
Onze visa voor Thailand zijn binnen! Mark heeft ze bij de Thaise ambassade in Londen op kunnen halen. Binnen een week was alles geregeld, geweldig! We hadden niet verwacht dat dit zo snel zou lukken,we zijn dankbaar dat het zo makkelijk ging.
Deze woensdag was het zogenaamde ‘quiet day’: een dag waarop geen lessen werden gegeven en we geacht werden stil te zijn. Dit startte op dinsdagavond en duurde ongeveer 24 uur. De bedoeling is om die dag te gebruiken om je helemaal op God te richten. Doordat we allemaal zo druk zijn met studeren en het verdiepen in zending, vergeten we soms Degene die ons zendt! Heel goed dus,om zo een dag apart te zetten voor Hem! De kinderen konden gewoon naar de nursery, dus dat betekende dat we ook écht even de tijd hadden om rustig Bijbel te lezen en te bidden.
De kinderen zijn inmiddels allemaal weer beter. Ze zijn alledrie ziek geweest. Bijna alle kinderen op All Nations trouwens. Irene en David zijn een week lang niet naar de nursery geweest, Celeste 2 dagen niet. Dit betekende dat Anne-Marie aardig wat lessen gemist heeft. Jammer,maar de kinderen zijn belangrijker.
Ze vonden het heerlijk weer terug te zijn op de nursery, en kletsen er volop in het Engels (Celeste en Irene). Bijna ongemerkt leren ze een hoop Engelse woorden. David vindt het er ook erg leuk, en speelt er graag.
We genieten nog van het mooie herfstweer. We zijn dankbaar dat het nog zulk lekker weer is. De kinderen kunnen nog buiten spelen en binnen is het niet al te koud. Hopelijk blijft dat nog even zo…
-
In vogelvlucht 20 oktober 2011
In vogelvlucht worden deze week de religies behandeld. Achtereenvolgens behandelden we Islam, Jodendom en Hindoeïsme. Woensdagmorgen was er een spreker: een bekeerde moslim uit Iran. Zijn familielijnen van beide zijden liepen terug op Mohammed en hij was een fanatieke moslim. Wat geweldig om te mogen horen hoe machtig de Heere Jezus is en dat Hij mensen en visioenen gebruikt om mensen te bereiken. Een prachtige getuigenis van Gods werk in een gebied, een familie, waarvan wij denken dat het bijna onmogelijk is.
Morgen is Boeddhisme aan de beurt. Het wordt gegeven door een echte insider: Esther Baker. Een vrouw die jarenlang in Thailand boeddhistische non is geweest en bekeerd is tot het Christendom. Recent hebben we haar boek gelezen: ‘Mijn weg van Boeddha naar Christus’. Zo kunnen we alvast wat ruiken aan het Boeddhisme. In de eerste maanden die we in Thailand verblijven zullen we een intensieve studie doen naar het Boeddhisme en de Thaise cultuur. We kijken ernaar uit alvast een voorproefje te krijgen.
Benauwd 12 oktober 2011
David heeft afgelopen weekend een aanval van valse kroep gehad. Midden in de nacht werden we wakker van een erg benauwd geluid uit zijn ledikantje. We herkenden het direct omdat Irene het ook al eens heeft gehad, maar het klonk dusdanig zorgelijk dat we toch nog even internet er op nakeken. Hier vonden we de info die eigenlijk al bekend was: eigenlijk was er weinig aan te doen, behalve kalmeren. Resultaat was dat meneer tussen ons in sliep en de daarop volgende nachten ook nog prinsheerlijk bij ons in bed lag (het komt ’s avonds weer opzetten). Inmiddels is het weer verminderd, gelukkig, en slaapt hij weer in zijn eigen bed.
Vandaag volgde weer een benauwd moment,met name voor Anne-Marie: we moesten de 3e vaccinatie voor Hep B halen. Celeste maakte zich wat zorgen wie er nu eigenlijk een prik zou krijgen. We hadden van tevoren verteld dat alleen Mark en Anne-Marie ‘m zouden krijgen,maar ze had pas echt weer praatjes toen we de dokterspraktijk verlieten.
Pff… dit ook weer achter de rug, nog slechts zo’n 6 te gaan in Thailand…
De rijkdom van een brief… 12 oktober 2011
Een rijke tijd. Zwitserland en Engeland. Studie en bezinning. Gods Woord centraal. Een rijke brief. Als verademing en als voorbereiding. Enkele woorden uit Efeze 1: ‘gezegend, uitverkoren, geliefd, voorbestemd, begenadigd, verlost, als erfdeel geworden, verzegeld. Tot lof van Zijn heerlijkheid’. En zoveel meer. Een rijke tijd. Halleluja!
Een jaar naar Thailand? 05 oktober 2011
Er is een dringende behoefte aan een 3-tal mensen die het onderwijsteam van OMF in Lopburi, Thailand komen versterken. Het gaat om een leerkracht voor 2 Zwitserse kinderen, een begeleider van Engelse kinderen die thuisonderwijs volgen en een leerkracht voor de kleuterschool. Celeste, onze oudste dochter zal hier volgend jaar naar de kleuterschool gaan.
Als je meer info wilt, laat het ons weten!
Huisje, boompje, beestje 26 september 2011
Op de site van All Nations staat een enorm, oud, karakteristiek landhuis. Volgens Celeste ‘een kasteel’. Hier slapen wij. Het is een erg mooi gebouw,met name de buitenkant en de zalen beneden. Boven is het wat gedateerder (je snapt wel waar wij slapen…). Beneden worden bijeenkomsten e.d. gehouden, boven zijn wat collegezalen en kamers voor studenten.
Wij hebben 2 slaapkamers met een gangetje voor onszelf. De meiden slapen op de grote slaapkamer, wij op de kleinere. David slaapt op de gang, dat is het rustigst voor ons allemaal. We delen een keuken en badkamer met een ander gezin, wat gelukkig maar uit 3 personen bestaat. Eten doen we weer in de eetzaal en ook hier is er 2 x per dag warm eten. Er is wel aardig wat keuze en het smaakt prima. Ook de kinderen eten goed.
Er zijn meerdere gebouwen/kantoren hier en samen vormt het een aardig landgoedje. Er om heen is heel wat groen: grasvelden en bossen. Prachtig. We zien regelmatig eekhoorns lopen en fazanten (afkomstig van een fazantenboerderij iets verderop).
Het lesrooster lijkt tot nu toe minder intensief dan Kilchzimmer; op zich wel lekker om een beetje bij te komen. De eerste week staat met name in het teken van ‘wie ben ik’ . De gedachte hierachter is dat je eerst goed moet weten wie je bent (ook in relatie met God en je medemens) voordat je goed kunt functioneren/deelnemen aan cross-culturele relaties. We hebben tot nu toe beduidend minder huiswerk en tijd genoeg om over alle stof te reflecteren.
Buiten de lessen om moeten hier ook weer taken gedaan worden; Mark is de komende weken slechts 2 x aan de beurt om in de gemeenschappelijke keuken te werken, en Anne-Marie 1 x. Natuurlijk moeten we wel zelf de keuken en badkamer schoonhouden. De was wordt hier niet volgens schema gedaan, dus het is elke keer maar hopen dat we er gelijk bij kunnen (er zijn maar 2 wasmachines en 2 drogers voor iedereen). Wel jammer dat hier betaald moet worden voor het wassen; met 5 personen loopt het aardig op…
Qua weer hebben we het tot nu toe getroffen: we genieten van heerlijk nazomerweer en het schijnt deze week zelfs nog 26 graden worden! Wie had dat gedacht in good old England…
Gesetteld 25 september 2011
De eerste week Engeland; een vreemde, maar goede week hebben we achter de rug. We beginnen ons plekje te vinden hier. We hebben een aantal bijeenkomsten gehad en komende week beginnen de echte lessen. De afgelopen week lag vooral de nadruk op informatie geven en kennismaken. Het is hier dan ook een tikje massaler dan Zwitserland: er zijn hier rond de 120 studenten, die de en route cursus doen (10 weken, die wij ook doen), of een 1 of 2 jarige studie.
Veel jonge gezinnen zijn er ook. Het is fijn om te praten met mensen die door hetzelfde heen gaan als ons. We hebben zelfs een ander Nederlands stel ontmoet met kleine kinderen die ook naar Thailand gaan! Ze gaan dan wel naar een ander gebied en ander werk doen, maar toch.
Er zijn redelijk wat Nederlanders hier (zo’n 7 anderen) en verder komen de studenten echt van over de hele wereld: Zuid-Afrika, China, Mozambique, Spanje, Duitsland, Engeland, … noem maar op. Omdat de eerste weken nogal hectisch zijn en om je te helpen te laten wennen,word elke student gekoppeld aan een ‘Barnabas’. Oftwel,een student die hier al een poos zit en waar je bij terecht kan met vragen etc. Wij zijn gekoppeld aan een leuk Nieuw-Zeelands stel. Ook maken we deel uit van een soort mentorgroep, waarmee we wel 3 keer per week samenkomen. Het doel is om een gemeenschap te vormen en elkaar tot steun zijn. Op zich wel prettig om in deze grote groep mensen een kleinere groep beter te leren kennen.
Met de kinderen gaat het goed. Irene heeft even moeten wennen,maar dat gaat nu ook goed. Celeste is al flink aan het netwerken en kent meer studenten dan wij! Ze praat al een flink woordje Engels. David kan inmiddels goed zelf zitten en begint mee te eten van ons brood enz. Hij brabbelt flink (maar of dat nu Nederlands of Engels is…? :) ) Ook hier is iedereen
gecharmeerd van zijn lach. De kinderen gaan ’s morgens naar de nursery, wat ze geweldig vinden! Celeste en Irene zitten bij elkaar in de groep, David zit op de baby-afdeling. Er zit professionele leiding op, dus ze zijn in goede handen terwijl wij les krijgen.
Arrived! 19 september 2011
We zijn na een lange reis aangekomen in Engeland! Alles is gelukkig is voorspoedig verlopen. Vrijdagavond hadden we de diploma uitreiking. Allemaal netjes aangekleed en compleet met banket. Lekker chique. Het was een gezellige avond, waarin blijdschap en ook wel wat verdriet heerste. Blijdschap,omdat we allemaal ons diploma hebben gehaald, een beetje verdrietig omdat we elkaar voorlopig niet of nooit meer terug zien. Toen we zaterdagmorgen wegreden,waren bijna alle studenten al vertrokken.
Zondag hebben we de verjaardag van Celeste gevierd. Ze is al weer 4 jaar! We hebben een gezellige dag gehad en iedereen wordt hartelijk bedankt voor de kaarten + mailtjes! Ze voelt zich al erg groot en vertelt iedereen hier: ‘I’m four!’
Nu zijn we dan in Engeland, op All Nations Christian College. Het is even wennen,een ander onderkomen,andere mensen om ons heen,een ander systeem… We moeten nog uitpakken en settelen, maar dat komt hopelijk gauw genoeg. De kinderen hebben al even kennisgemaakt bij de nursery;de meiden wilden er niet eens meer weg! Dat zit dus al goed…
De laatste loodjes 15 sept 2011
De laatste week in Kilchzimmer alweer… De tijd is voorbijgevlogen! Deze week hebben we nog volop les en verschillende werkstukken moeten maken. Vandaag kregen we te horen dat een van onze examens een openboek examen wordt en dat een ander morgen klassikaal gemaakt wordt. Een hele opluchting, want er moet nog een hoop gedaan worden! Vanavond draait de laatste was, morgen na de lessen moeten de kamers schoongemaakt worden, de auto moet worden ingepakt en is er ’s avonds een ‘banket’ en diploma uitreiking. Het zal ongetwijfeld een hoogtepunt worden! Zaterdagmorgen om 7 uur hopen we te vertrekken richting Engeland. We proberen zover mogelijk te komen en blijven die zondag ergens in Frankrijk over om maandag dan verder te reizen. Zondag hoopt Celeste al weer 4 te worden! Mark vierde ook onlangs zijn 35e verjaardag. Bedankt allemaal voor de kaarten en mailtjes; het wordt er gewaardeerd! Het volgende berichtje komt waarschijnlijk vanuit Engeland.
Aftellen 30 augustus 2011
De laatste familiebezoekjes zitten erop; we hebben 4 weekenden achter elkaar bezoek gehad van ouders en zussen + aanhang. Het was fijn en gezellig om bij te praten en elkaar te zien. De kinderen hebben er ook van genoten. Het was ook leuk om wat te kunnen laten zien van ons dagelijks leven hier. Zo krijg je toch een beter beeld bij alle verhalen.
Er is weer veel gebeurd de afgelopen weken; allereerst kampweek. Er kwamen 30 kinderen hier met 4 begeleiders, maar het was aan ons, de studenten, om het hele kamp te leiden en een programma op te zetten. De taken werden ook onder de studenten verdeeld. Zo moest Anne-Marie een Bijbelverhaal vertellen, Mark een zendelingenverhaal, beiden een Bijbelvers aanleren, hadden we de leiding over een bepaald spel, etc. etc.
Het was intensief want het programma besloeg de hele dag. We zorgden ervoor dat er ’s middags altijd een van ons bij de kinderen was en ’s avonds ook, of dan luisterden we met de babyfoon (’s morgens gingen ze naar de oppas, zoals ze gewend waren). Dit verliep prima en het was een hele mooie week! Er waren ook een paar uitstapjes met de hele groep gepland en zo is Mark met Celeste naar een vlindertuin geweest, waar ze van hebben genoten. Anne-Marie had een lekkere rustige middag in Kilchzimmer.
De laatste avond werden er getuigenissen verteld rond het kampvuur en we kregen het mooie nieuws te horen dat een van de meisjes Jezus als Verlosser aan had genomen tijdens deze week. Dan besef je echt waarvoor je dit doet en hoe belangrijk het is dat kinderen het Evangelie horen! Hoe jong ze ook zijn, ook zij moeten hun Verlosser leren kennen! Jezus sprak er Zelf over: “Laat de kinderen begaan en verhinderen hen niet bij Mij te komen, want voor zodanigen is het Koninkrijk der Hemelen”
Na de kampweek hadden we weer gewoon les. De aandachtspunten van de lessen liggen nu meer bij het overdragen van kennis dan bij het kind/ kinderwerk zelf. We worden getraind in het trainen van kinderwerkers, zodat het werk niet in onze handen blijft, maar overgedragen kan worden aan de lokale bevolking. Ook erg boeiend!
Zo hadden we les over het opzetten van het kinder/jeugdwerk; hoe pak je dit aan, wat zijn de mogelijkheden, welke stappen in welke volgorde etc. Dit werd gegeven door een Ierse docent, een oudere man met een ouderwetse aanpak. Er werd stiekem gegniffeld toen hij zijn overheadprojector tevoorschijn haalde om zijn lessen te ondersteunen. Hij gaf echter fijn les en was een prettige persoonlijkheid, dus we waardeerden hem enorm! We hebben in totaal 3 vakken van hem gehad met veel huiswerk. We moesten veel uitschrijven en alles werd aandachtig nagekeken en van opmerkingen voorzien.
Tot nu toe hebben we beiden alle vakken nog gehaald, dus we hopen over 3 weken ons certificaat in handen te krijgen.
Twee mooie vakken met veel waarde voor ons eigen geestelijk leven waren “Victorious life” en een studie over de brief aan de Galaten. “Victorious life” ging over ons aandeel in de geestelijke strijd die elke volgeling van Jezus ervaart: Hoe zorg je er nu voor dat je hele leven, elke dag een overwinning op de zonde is? Een uitdaging!
Op een gegeven moment zijn Mark en ik benaderd om deel te nemen aan een promotiefilmpje voor deze opleiding; wij, en nog een aantal andere studenten werden geïnterviewd en we zijn gefilmd terwijl we studeren/met de kinderen spelen. Het duurt nog even voor het filmpje klaar is, dus zelf zien we het resultaat niet meer. Mogelijk vind je het op de website van CEF voor het einde van het jaar (www.cefeurope.org).
Vrijdag 16 september hopen we dan hier de diploma-uitreiking te hebben, zaterdag 17 september vertrekken we richting Engeland, waarbij we het weekend ergens in Frankrijk zullen blijven. Die maandag willen we dan een boot richting Engeland pakken en hopen we aan te komen op All Nations Christian College. Hier zullen we dan woensdag starten met de cursus.
De internetverbinding is slecht of werkt soms helemaal niet. De laatste weken is er zelden verbinding. Hopelijk is dat zo meteen in Engeland beter.
Zo zijn we nu aan het afronden hier en al een beetje bezig met de volgende stap. Spannend hoor, weer een andere plek om te wonen, nieuwe studiegenoten… We zullen Kilchzimmer en onze medestudenten gaan missen!
Bijna halverwege 31 juli 2011
Vijf weken studie zitten er al weer op. Verschillende docenten zijn hier naar toe komen vliegen (meesten vanuit Noord-Ierland) en weer teruggevlogen. Leuk om steeds nieuwe gezichten voor de klas te hebben, maar soms ook jammer: heb je net een goede relatie opgebouwd, gaan ze weer weg…
De afgelopen weken hebben we veel aandacht gehad voor het Bijbelverhaal: hoe bouw je dit op, hoe bereik je zowel de ‘saved’ als ‘ unsaved’ kinderen (oftewel: kinderen die al bekeerd zijn of nog niet).
Er komt blijkbaar heel wat meer bij kijken dan ‘alleen maar’ het Bijbelverhaal zo Bijbelgetrouw mogelijk te vertellen. We moesten proberen om er een leerpunt uit te halen en dit punt in het hele Bijbelverhaal terug te laten komen, plus een toepassing voor de kinderen. Bijvoorbeeld: Leerpunt: God heeft elke situatie onder controle. Toepassingen: je kunt altijd op God vertrouwen, als je verdrietig bent, kun je altijd bij God terecht,… etc.
Dit was al lastig, maar we moesten het ook nog presenteren… met een flannelgraph-board! Wat de Nederlandse naam is, weten we zo niet ,maar het is zo’n bord waar je figuren op plakt tijdens het vertellen. Ook dit ziet er makkelijk uit, maar bleek een grote uitdaging! Op het juiste moment de juiste figuren op de goede hoogte opplakken en er weer wat afhalen – het viel niet mee!
We moesten beide een verhaal van Daniel vertellen met het bord. Vervolgens moesten we nog een Bijbelverhaal vertellen, maar dan met behulp van grote platen met scènes uit het verhaal erop. Dit was een verhaal met het Evangelie erin verweven (Johannes de Doper die vertelt over het verhaal van de uittocht van Egypte, hoe het bloed aan de deurposten de Joden herinnert aan het bloed van Het Lam, etc.). Ook een uitdaging.
De Bijbelverhalen moesten we vertellen aan andere studenten, die zogenaamd kinderen waren. Dat is wel even slikken, maar uiteindelijk hebben we beiden deze opdrachten goed afgesloten.
Buiten deze 2 presentaties om, moesten we ook nog een andere presentatie houden. Dit was voor het vak ‘Childstudy’ en ging over problemen waar kinderen/jongeren tegenwoordig mee te maken hebben. Onze onderwerpen waren alcohol en occultisme. Interessant en leuk om aan te werken, maar wel veel werk!
Verder hadden we nog vakken als: stille tijd houden, Good News Club, verschillende soorten jeugdwerk, open lucht evangelisatie, … We hebben goede ideeën gekregen voor Thailand en worden steeds enthousiaster over het werk wat we mogen gaan doen!
We horen zoveel voorbeelden van hoe God werkt door alles heen en worden steeds opnieuw bemoedigd dat Gods werk belangrijker is dan wat dan ook. Dat is de mooie kant van het alles achterlaten, hoewel het ons van tijd tot tijd ook aanvliegt.
Een paar weken geleden zijn we met alle studenten op zaterdag naar de dierentuin geweest. Het was heerlijk weer en we hebben genoten! Vorige week zaterdag waren we te druk met alle opdrachten om weg te kunnen en hebben we in toerbeurten op de kinderen gepast, en gestudeerd.
Dit weekend is het zogenaamde vrije weekend. We hebben geen huiswerk en worden niet op bepaalde tijden verwacht voor bijeenkomsten. Het is fijn om even lekker te kunnen uitrusten. Veel studenten/vrijwilligers zijn een weekend weg en het is dus rustig in het huis!
We zijn gisteren naar Thun geweest, een prachtig stadje waar we even hebben rondgeslenterd. Voor de kinderen niet ideaal, eigenlijk duren dagtripjes nog te lang voor ze, wat weer resulteert in gezeur en gehuil tijdens het eten. Op zulke momenten is er de wens om lekker op onszelf te zijn in plaats van het gemeenschapsleven…
De meiden hebben de tijd van hun leven; ze zijn dikke vrienden met Jogván-Karstin van de Faeroer-eilanden. Vooral Celeste en hij halen samen kattenkwaad uit. Zo hebben ze de kamer van een mede-student een keer helemaal overhoop gehaald en een keer een yoghurtje ergens vandaan gehaald die ze samen onder in een katheder hebben zitten opsmikkelen. Met de andere kinderen kunnen ze ook goed opschieten en ook met de studenten en het personeel .
David rolt al flink en maakt aanstalten om te gaan kruipen. Hij brabbelt en lacht er heel wat af en is ieders lievelingetje. Hij houdt Anne-Marie nog wakker ’s nachts en heeft af en toe nog flink last van zijn buikje. We zijn zelfs al een keer met hem bij de dokter geweest en hij krijgt nu nog elke dag een beetje laxeermiddel omdat hij het eten schijnbaar niet goed verwerkt. Hij is wel aan eten toe, vindt het potje heerlijk, maar krijgt er na die tijd elke keer last van. We hopen dat het gauw beter wordt.
Volgende week zaterdag begint de praktijkweek. Er komen ongeveer 30 kinderen hier van de Amerikaanse legerbases in Duitsland om kamp te houden. Wij, de studenten, mogen het kamp verzorgen. We moeten ze onder andere een Bijbelverhaal vertellen, een Bijbelvers aanleren, en nog wat andere dingen leren. Buiten de leergedeeltes om, worden er ook allerlei activiteiten gedaan. We zullen dan dus een intensieve week hebben!
Een drietal studenten vertrekt, zij doen alleen de eerste helft van de cursus en er komen 3 studenten voor terug, die alleen de tweede helft doen. Ook verschuift er hier en daar wat bij de vrijwilligers. Zo blijven we elke keer afscheid nemen…
Studeren in Zwitserland 10 juli 2011
De eerste 2 weken van de studie zitten erop! Het was leerzaam en interessant,maar ook intensief. Een voorbeeldje van een normale lesdag:
6.30: er klinkt een bel om op te staan (we zijn al een poos wakker i.v.m. David. Hij wordt tussen de lessen door gevoed door Anne-Marie, gelukkig zijn de leraren flexibel)
7.30: het ontbijt staat klaar in de eetzaal
7.45: we maken de meiden wakker, kleden ze aan en laten hen ontbijten in het keukentje in onze gang
8.30: de meiden brengen we naar de babysitters, die een leuk programmaatje draaien met de kinderen; wij beginnen met de lessen
10.30: grote pauze, samen met de kinderen even wat drinken met wat lekkers erbij
10.55: lessen starten weer, tot 13.10
13.15: etenstijd; na het eten gaat Irene slapen
’s middags is er tijd om te studeren/ met de kinderen door te brengen
16.00: Er staat drinken met wat lekkers klaar
17.25: bidbijeenkomst. Deze wordt elke keer door een andere student geleid (wij zijn al geweest,fijn als je achternaam met een ‘b’ begint!)
18.00: etenstijd
19.00-21.00: worden we geacht te studeren; meestal beginnen we ruim een uur later doordat we de kinderen naar bed brengen/ David gevoed moet worden enz.
22.00-6.00: rust in het huis (op wat studerende Bakjes na ;))
De eerste 2 weken hebben we 4 vakken gehad, waaronder de Bijbelse basis van kinderevangelisatie en hoe je kinderevangelisatie kunt aanpakken. Deze 2 vakken kregen we van Henry, een Ier met ongelooflijk veel humor. We hebben veel gelachen tijdens zijn lessen,maar er ook heel veel van opgestoken. Het is ons in ieder geval duidelijk geworden met hoeveel nadruk kinderen in de Bijbel worden genoemd;geboden waarin de Heere God aangeeft dat kinderen moeten leren over Hem,verhalen waaruit blijkt dat ze van grote waarde zijn voor Hem.
Een ander vak was ‘doctrine’, oftewel dogma’s. Klinkt saai,maar was erg interessant! De leraar was een Duitser(ook sehr pünktlich), maar hij gaf les in het Engels. Allerlei thema’s die je bij het evangeliseren tegenkomt kwamen aan bod, waarbij verschillende Bijbelteksten gelinkt werden. Bijvoorbeeld het thema ‘de Drie-eenheid’. We bedachten overal een toepassing bij: wat kan een kind hiervan leren/er mee doen? Deze vakken hebben we afgesloten met tentamens, waaronder een werkstuk voor doctrine (een onderwerp uitdiepen en een toepassing bijmaken) en een mondeling voor kinderevangelisatie. Mark moest een counselinggesprek voeren (zogenaamd met een kind dat tot geloof is gekomen, gespeeld door een medestudent) en Anne-Marie legde het ‘ wordless book’ uit aan kinderen (oftewel: tegen ‘niets’ praten terwijl de docent aantekeningen maakte). Het ‘wordless’ boek is een boekje zonder letters maar met gekleurde pagina’s, waarbij elke kleur een betekenis heeft en je op een simpele, heldere manier het Evangelie uit kunt leggen. Voor ’biblical basis’ moesten we een heel Bijbelgedeelte letterlijk uit ons hoofd kennen en Bijbelteksten kennen bij allerlei vragen. Bijvoorbeeld: ´Uit welke Bijbeltekst blijkt dat kinderen ook moeten horen van het oordeel van God?´ Alle tentamens hebben we gehaald. Een ander vak was het voorbereiden van een Bijbelstudie:waar let je op, hoe pak je dit aan,enzovoort. Buiten wat huiswerk om hoefden we dit niet met een tentamen af te sluiten.
Morgen starten we weer met een nieuwe serie vakken; we hopen dat het net zo mooi is als de eerste serie! Het is vrij druk, buiten de lessen om moet de was worden gedaan (heb 2 middagen dat ik de machines mag gebruiken), de kamers moeten schoongehouden worden, er moeten wat boodschappen gedaan worden (o.a. het bakje koffie van ´s avonds), we willen tijd en aandacht aan de kinderen geven en er wordt het e.e.a. in huis van ons verwacht. Mark moet na het avondeten de eetzaal schoonmaken en ontbijtspullen klaarzetten; best veel werk. Ook moeten we af en toe een overdenking houden bij de bidbijeenkomst, en iets in de kerkdienst doen (Mark preekt een keer, leidt een keer de dienst en Anne-Marie moet een getuigenis geven). Door het drukke schema vliegt de tijd!
De weekenden zijn in principe vrij; de groep gaat er vaak met z´n allen op uit, maar dat is voor ons niet handig met de kinderen. Meestal gaan wij op eigen gelegenheid een dagdeel weg. De onderlinge band tussen de studenten is goed en sterk. Er wordt veel samen gedeeld en gelachen.
Donderdagavond 7 juli is Hanneke aangekomen. De meiden vinden het erg leuk dat ze er is, en ook de babysitters zijn blij met iemand die goed met de kinderen kan communiceren. (Hoewel ze helemaal geen last van de taalbarrière hebben!). Voor ons is het ook fijn dat er iemand is om ons te helpen.
Het eerste familiebezoek hebben we ook al achter de rug! Ellen en Peter zijn langs geweest met de kinderen. Erg gezellig en ook voor de kinderen een feest om weer lekker samen te spelen! Helaas ging de tijd veel te snel…
Verjaardag vieren in Zwitserland 10 juli 2011
Woensdag 6 juli is Irene 2 jaar geworden! De avond ervoor hebben we slingers opgehangen op haar kamer en in de eetzaal. Ze heeft een ontzettend leuke dag gehad en Celeste genoot net zo hard mee. Ze is flink verwend met cadeautjes en de babysitters maakten er ook een heel feest van. Tijdens het koffiedrinken met de hele groep studenten/docenten/personeel werd er voor haar gezongen en kreeg ze een hele mooie verjaardagstaart in de vorm van een konijn, gemaakt door de kok. Inmiddels hangen er een hele hoop kaarten op de slaapkamer, bedankt allemaal! Het was een leuke,bijzondere dag!
Multiculti 26 juni 2011
Vrijdag 24 juni vertrokken we vanuit Frankrijk richting Zwitserland. Het plan was om in 2 x naar Kilchzimmer te rijden. De reis verliep echter zo voorspoedig dat we besloten in 1 x door te rijden en we werden allerhartelijkst ontvangen, ondanks dat we te vroeg waren. We werden geholpen met alle koffers uitladen en konden vervolgens aanschuiven voor de maaltijd. Super.
In Kilchzimmer verblijven we in een groot gebouw, in the middle of nowhere. Prachtig gelegen tussen de bergen met als enige geluid het geklingel van koebellen en krekels. Heerlijk. Het gebouw is een oud klooster,verschillende keren verbouwd en aangepast. Dit maakt de indeling soms wat onlogisch zodat we (lees: AM) de weg nog wel eens kwijt zijn… Vanwege de locatie is het bereik van onze mobieltjes nihil en ook hotmail lijkt hier niet te werken. Jammer,maar niet onoverkomelijk.
Celeste en Irene slapen op 1 grote kamer met bijbehorende badkamer. Ze vinden het geweldig om een kamer te delen en prima dat wij met David aan de overkant van de gang slapen. Ook wij hebben een grote kamer met bijbehorende badkamer.
Alles verloopt via een strak schema: zo en zo laat eten, zo en zo laat bidstond, zo en zo laat lessen en studietijd en ga zo maar door. We zullen de komende weken even moeten wennen aan het vinden van een ritme. We hebben wel de indruk dat we aardig beziggehouden zullen worden... J
Er zijn in totaal 15 studenten. Met bijbehorende familie en babysitters zo’n 30 personen. Wij zijn de enige Nederlanders. Noord-Ierland is sterk vertegenwoordigd, verder zijn er mensen uit Kosovo, Albanië, Denemarken, de Faroër-eilanden en Duitsland. Leuk en interessant om mensen uit zoveel landen te ontmoeten. Gisteravond en vandaag tijdens de openingsdienst stelde iedereen zich voor en kregen we een beetje van ieders levensverhaal te horen. Het is bijzonder om te horen hoe verschillend iedereen is,leeft of geleefd heeft en dat we toch allemaal dezelfde Vader in de hemel hebben, Die ons kent en begrijpt. Wonderlijk.
Er zijn 6 kleine kinderen, waaronder de onze, en nog wat tieners. Celeste en Irene vinden het hier fantastisch! Ze hebben speelmaatjes, er is een zandbak, een speelkamer met veel, heel veel speelgoed en er zijn schommels. Ze praten gewoon Nederlands met iedereen en het lijkt ze niet te storen dat er in een andere taal wordt geantwoord of dat mensen hen niet begrijpen. Celeste praat af en toe Nederlands met een (niet thuis te brengen) accent, in een poging ‘buitenlands’ te praten. Geweldig! Ook zong ze gister al ‘Bob the Builder’.
Er zijn al 4 babysitters aanwezig; 2 van de Faroër-eilanden en 2 uit Noord-Ierland. De meiden worden goed beziggehouden en kunnen het goedvinden met de babysitters. David doet het ook prima; hij drinkt, slaapt en lacht lief naar iedereen. Als dit zo blijft,hebben we weinig omkijken naar hem,fijn!
Morgen beginnen we met de studie en met het dagelijks leven hier; we hopen gauw weer verslag te kunnen doen over alles.
Bereikbaarheid Zwitserland
Ons adres is: CEF Centre, Kilchzimmer, 4438 Switzerland.Tel: +41 62 390 1998.
Mobiel zijn we niet/nauwelijks te bereiken;probeer het via skype (bakinthailand),hyves,twitter of de mail! Ook hotmail lijkt het niet te doen, dus mail via info@bakinthailand.nl!
Afscheid om nooit te vergeten 20 mei 2011
Het begon met een ludiek idee, 2 dagen afzien in het bos. Alleen met mannen, alleen voor mannen. Echte mannen.. lekker slap ouwehoeren, maar ook de diepte in.. samen, maar ook alleen. Het beloofde wat, het werd ook wat.
Peter, vriend en zwager, wierp zich op als leider. Hij deed de voorstellen, zette de tocht uit en inspireerde ons om mee te gaan. Het werd de Oostenrijkse Alpen, in de buurt van Imst. Met zes man vertrokken we donderdagavond om 11 uur. Jan Mark stelde zijn bus beschikbaar, die voor de gelegenheid was omgebouwd tot camper. We reden in 7 uurtjes naar Oostenrijk. Na aankomst eerst een bak sterke koffie en toen op weg. Flink de pas erin, we hadden immers 12 uur te gaan. De zon brak door. We waren in ons element. Onze scherpe leider voorkwam dat we na een klein uur al verkeerd liepen. Bergopwaarts ging het, van 1000 naar bijna 2000 meter. Goedgehumeurd, maar ook zwaar. Wel heel stoer natuurlijk. Ons water haalden we uit de beekjes, de thee werd bereid met dennentakjes. Echte dennenthee, niet te zuupen… maar wel cool. Stil werden we van de schoonheid. We fluisterden ‘zou het zo in de hemel zijn?’. Verder gingen we, uren lang, stil worden, echt genieten. Na een tijdje daalden we weer, opnieuw naar 1000 meter. In een dorpje in het dal verwenden we ons bij een fonteintje. Ongeveer halverwege. Nu een paar uurtjes redelijk vlak. We bereidden ons voor op het laatste stuk. Steil omhoog, weer naar 2000 meter. We moesten wel, want daar zouden we overnachten. ’t Was inmiddels half 4, nog 3 uur klimmen. Na 10 minuten steil omhoog gaf ik de moed al op… een mueslireep en Dextro gaven echter nieuwe energie. Na 2 uur buffelen bereikten we het punt waarop de hut in zicht kwam. ’t Werd pijnlijk duidelijk dat we er nog lang niet waren. Ik ging nog een paar keer helemaal kapot, ‘k was niet de enige. M’n maag speelde op, voelde m’n hart in de keel en elke spier in m’n benen. ’t Was niet leuk meer. Eindelijk kwamen we aan. De aangeboden borrel verdween in de plantenbak. Ik zat er helemaal door. Heel langzaam herstelde ik een klein beetje. Tijdens de maaltijd kwam ook m’n maag tot rust. Heerlijk, want een koud pilsje zag ik wel zitten. Nog nooit smaakte dat zo goed! Na de maaltijd lazen we Psalm 23, de Heer is mijn Herder. We hadden deze Psalm in één dag echt beleeft. Om 10 uur lag iedereen op één oor.
Om 8 uur maakte Peter ons wakker. Nog een dag. De vorige dag had echter z’n tol geëist. Chris en Bert konden niet verder. Met z’n vieren klommen we naar 2600 meter. Het laatste stukje haakte ik af. Niet verantwoord om door te gaan, en een mooie plek om alleen te zijn. Alleen met God. M’n mooiste stille tijd ooit. Rond het middaguur troffen we elkaar weer en genoten we van de Oostenrijkse keuken. Na nog een paar uur kwamen we aan in Imst. Aan het eind van de middag waren we terug bij de bus. Terug naar huis. Diep in de nacht kwamen we thuis. We waren het over één ding eens, dit is de start van een traditie. Kijk er nu al naar uit. Vrienden bedankt!
Vrijwilligerswerk in Zwitserland? 29 april 2011
26 juni beginnen we met onze studie kinderevangelisatie/leiderschap bij CEF in Zwitserland. Vanwege de studiebelasting zoeken we een (jong) iemand die af en toe op onze kinderen wil passen en wil helpen met de was. Daarnaast kun je diverse huishoudelijke taken doen bij CEF. Ben je zelfstandig, steek je graag de handen uit de mouwen, heb je verantwoordelijkheidsgevoel, en ben je in voor een avontuur? Neem dan contact met ons op.
De studie duur tot 16 september, maar het kan evt. ook voor een kortere periode.
voor meer info: www.cefeurope.com
voor een filmpje over het boeddhisme klik hier |
